İlk işim #blogfırtınası 11.gün

“Gün 11.  İlk işiniz hakkında yazın.”

sevgikoleji

21 yaşındaydım, henüz mezuniyet belgesini bile almadan soluğu o özel okulun müdür odasında almıştım. Aslında arkadaşım için gitmiştik görüşmeye, ben sadece ona eşlik ediyordum. Branşımız aynıydı ve okulda ihtiyaç sadece bir kişiydi. Arkadaşım yaz okuluna 3 dersten kalmıştı, bütünleme de olmayınca Eylül başında mezun olacaktı. Ben ise herhangi bir dersten kalmadan direkt mezun olmaya hak kazanmıştım. Müdür işi riske etmek istemiyordu, o odada ne olduysa olmuştu ve ben sözleşmeye imzayı atıvermiştim. Arkadaşım ise okulun başka bir semtteki şubesinde göreve başlayacaktı, tabi şayet sorun çıkmadan bitirebilirse yaz okulunu. Ailemden habersiz ilk işime karar vermiştim. Haberi aldıklarında babam birazcık bozulmuştu. Ne de olsa başka bir ilde  çalışacaktım. 🙂

İki yıl görev yaptım Ankara’daki o okulda, veli profilimiz oldukça üst düzeydi; milletvekili lojmanlarına yakın olmamızın da etkisi büyüktü tabi. 10 katlı bir bina, bilgisayar sınıfım 10. katta ve yemekhane -1’de, zaman zaman bozulan asansör…

Çok güzel dostluklar kurdum o iki yılda. Hatta bir tanesi var ki; halen sık sık görüştüğüm, kimseyle paylaşamayacağım tüm sıkıntımı, endişelerimi, hatalarımı, arzularımı zerre kadar ayıplanma endişesi olmaksızın paylaşabileceğim bir kardeş oldu benim için; hiç sahip olmadığım kız kardeş…

Ve öğrenciler; ilk öğrencilerimi öyle çok sevdim ki, okulun lise bölümünde de derse girmiştim, benden sadece 4 yaş küçük öğrencilerim vardı. İçlerinden bazıları ile halen görüşüyorum, çoğu harika mesleklere sahip oldu, kimi evlenip çocuk sahibi bile oldu:) Şimdi düşünüyorum da o iki yılda sadece öğretmeni motive edip çalışmaktan zevk almasını sağlamak yerine, işveren/patron pozisyonuna daha yakın davranarak, yıllık sözleşme tekrarlamama tehditleri ile diken üstünde çalışmak zorunda bırakılan, velilere aşırı iltimas sağlayan idarecileri kötü hatırlıyorum…

Ha bir de birlikte çalıştığımız resim öğretmenini hatırlıyorum … O şimdi hayatta değil 😦 Yazın vefat ettiğini duyunca ölüme ne kadar yakınolduğumu düşündüm…Kızı 10 yaşındaymış… Allah rahmet eylesin…

Ve uzun servis yolculukları, dönüş yolunda kitap okurken uyuyakalmalarım, servis şoförü tarafından uyandırılmalarım 🙂

Reklamlar

About zehrasunay

1979 doğumlu, evli ve iki kız çocuğu annesi, Niğde-Bor'da yaşayan bir bilgisayar öğretmeni. https://zehrasunay.wordpress.com
Bu yazı Blog Fırtınası, blogfırtınası, İzdüşüm içinde yayınlandı ve , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Siz de bir şeyler yazmaz mısınız?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s