Son fotoğraf

 

“Ne yaşarsanız yaşayın birine en son davranış şekliniz onda bıraktığınız tek fotoğraftır…”

Yukarıdaki cümleyi burun kıvırarak yaklaştığım “Yoga” ile uğraşan bir bayanın Instagram profilindeki bir görsel altında okudum.

O an aklıma bir kaç kişi geldi. Son kez görüştüğümde veda anındaki ya da öncesindeki tutumları, bakışları, sözleri…

İnsan en çok kırılganlıklarını kazıyor hafızasına. Unutayım o anı dediğim, o an hiç yaşanmamış gibi devam etmeye çalıştığım ilişkiler olmadı değil. Ama gün geldi hiç beklenmedik bir zamanda yeniden canlandı o son fotoğraf zihnimde.

Hele de şefkat beklentisi içinde olduklarımsa kırılmama sebep, sanırım daha zor siliniyor, belki de silinmiyor… Henüz taze olan fotoğraflar da var bunların arasında seneler önceki fotoğraflar da var. Güzel anlar da canlanıyor aynı kişilerle ilgili olarak fakat elimde olmadan o son noktaya sarıyor beynim kaseti.

O kırılma anlarını şöyle kenara bırakırsak çünkü anlatmak istediğim şeyler değil, hüzünlü son kareler de var zihnimde, kardeşim ve eşini ABD’ye uğurladığımız o son kare mesela… Ramazan ortaları, sıcak bir yaz sabahı… Çocuk parkında cıvıldaşan çocuk sesleri, etraftaki güneşli ışıklar hepsi siliniyor. O uzun boylu, yakışıklı, güçlü kuvvetli erkek kardeşim birden hıçkırarak öpüyor annemin elinden… Eşi de ağlıyor… 2 yıl az değil. Sonra hepimiz ağlayarak vedalaşıyoruz… Görüntü bu, ses de kardeşimin “hakkını helal et abla” cümlesi.

Bir de güzel hatırladığım insanlar var; Konya’daki okulumdan ayrıldığımda bana veda edişleri, bir piknikte toplanmıştık tüm personel ve aileleri ile, yaklaşık 70 kişi… Güzel dileklerde bulunmuşlardı, müdürümüz kısa bir konuşma yapmıştı gözlerimin içine bakarak yokluğumun hissedileceğinden bahsetmişti, müdür yardımcımız Armağan Hanım omuzlarımdan tutup iyi dileklerini sıralamıştı. Bir Haziran ikindisi idi, hava yine güneşli, etraf taze biçilmiş çimen kokulu idi.

İşte böyle sevdiğim, sevilmeyi beklediğim insanlarla son görüşmelerimizi düşündüm yukarıdaki cümleyi okuyunca; sesler, yüz ifadeleri, kokular ve o an hissettirdikleri…

Ve birçok karara sebeptir bu son fotoğraflar…

Reklamlar

About zehrasunay

1979 doğumlu, evli ve iki kız çocuğu annesi, Niğde-Bor'da yaşayan bir bilgisayar öğretmeni. https://zehrasunay.wordpress.com
Bu yazı İzdüşüm içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

One Response to Son fotoğraf

  1. Aykut dedi ki:

    ne güzel ifade etmişsiniz, ne büyük önemi var son fotoğrafın, mezun olurken son kez sarıldığın platonik sevdiğinin son fotoğrafı, hasta yatağında yatan yakınının son fotoğrafı, evini terk edip giden eşin son fotoğrafı..

Siz de bir şeyler yazmaz mısınız?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s