20. Hafta

“1/402 sizi Kayseri’ye sevk edelim, incelesinler”

“Ultrason bulguları gayet iyi, fiziksel anomali görünmüyor, öyle bebeklerin serçe parmağının ortadaki kemik görünmez öyle bi durum da yok”

“Gülümsüyor gibi bakıyor”

“Ablasına gülümsüyor, el sallıyor”

“Amniyosentezde 1/100 ihtimal bebek kaybedilir ve 1/100 ise 1/400’den büyük bir rakam”

“Kanınız çok düşük hap kurtarmaz onu şuruba çevirelim”

“Cinsiyetini söylemiş miydik? Evet kız”

“AFP değeri iyi, down riski Low değil, High da değil Medium 1/402…”

“4,5 kg 20. hafta için iyi…”

Aradan 4 gün gçti, sanki bütün bu konuşmalar benim dışımda gerçekleşti, yoktum da orda, dışarıdan izliyor gibiydim. Ağlayamadım da ta ki birilerine anlatana kadar… Hastaneden dönüş yolunda Elif arka koltuktaydı, o yağmurda arabayı nasıl kullandığımı çok net hatırlamıyorum. Beynimin içinde sürekli yukarıdaki cümlelerin bir kısmı yankılanıp duruyordu, bir ara beni neşelendirmek için şarkıyla ellerini çırpmaya başladı Elif “Amaaaaan anne senin gibi güzel bi kadından hasta çocuk mu doğarmış hiç çiçeğim” dediğini hatılıyorum. Bana ne zamandır “Çiçeğim” diye hitap ediyor farkında değilim… Şimdi içim biraz daha rahat, ultrason bulguları iyi çok şükür… Yine de Allah bilir…

Yarın sabah arkadaşım doğuma girecek, bundan önceki iki bebeğini de doğumun hemen öncesi ve sonrasında kaybetmişti, ondan daha tedirginim…İnşaallah sağ salim kurtulur…

Bir de bazen birilerinin kendilerini suçlu hissetmelerine sebep olduğumu düşünüyorum, bu yüzden uzak duruyorlar benden gibi… Sonra “Neden böyle davranıyor?” diye üzüldüğüm hareketlerin aynını yaparken buluyorum kendimi… Aklım çok karışık. Nerde bir boş kağıt bulsam üzerini kelimeler ve çizimlerle dolduruyorum. Şu an önümde duranda mesela ; “Eylül, 20 Aralık, SAT, Stay at home, soğuk odalar, duymuyor, down, Ağustos” kelimeleri, kelebek, göz, çiçek çizimleri ve bolca yazdığım kelimelerin altındaki çizgiler hakim… İçerisinde bulunduğum ruh halini tanımlamam zor, ama şunu biliyorum ki, şimdiye kadarki hiç bir davranışımdan, eylemimden, sözcüğümden, paylaşımımdan, yaptıklarımdan, yapmadıklarımdan, hayal ettiklerimden vs vs suçluluk hissetmiyorum.

 

Reklamlar

About zehrasunay

1979 doğumlu, evli ve iki kız çocuğu annesi, Niğde-Bor'da yaşayan bir bilgisayar öğretmeni. https://zehrasunay.wordpress.com
Bu yazı İzdüşüm içinde yayınlandı ve , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Siz de bir şeyler yazmaz mısınız?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s