Uzaktaaan uzaktan…

İnsanlar aşık oluyor, seviyor, evleniyor ve mutlu mesut yaşıyorlar… Öyle sanıyoruz hep değil mi? Sonra duyunca iki kişi arasındaki o iplerin pamuk ipliği dayanıklılığında olduğunu, şoke oluyoruz. Biz o mutlu mesut düğün fotoğraflarına hapsediyoruz onları. Hep gülümsüyorlar sanıyoruz. Biraz da kendileri sebep oluyor belki sonrasında böyle sanmalarımıza; rol yapılıyor. En sevmediğim yapay, itici biraz da gıcık bulduğum hitap şekli çiftlerin birbirine “hayatım” şeklindeki hitapları. Hoş belki yalnızken kullandıklarında yapmacık olmuyor ama çevrelerinde eş dost akraba varken özellikle canımlı cicimli konuşan kim varsa rol yapıyorlar gibi gelir bana. Belki çok fazla genellemiş oldum bu durumu, aklımda özele indirgediğim isimler de var tabi, ama isimleri lazım değil. Neticede üzülüyor insan… Hani mutsuz mutsuz bir evi paylaşıp ömür çürütmektense ayrılmak daha mantıklı görünse de üzülüyor insan… Ben de üzüldüm, çok üzüldüm… Kızmak geldi içimden, “o kadar yakınsak senelerdir yaşadıklarını neden gizledin” demek geldi, “neden rol yaptın ki sanki ne gerek vardı?” demek de… Ama diyemedim ağlarken o.

“Gördüğüm kadarıyla mutlusun maaşallah” dedi geçenlerde eski bir dost bana. Evliliğimle ailemle ilgili yaptı bu yorumunu. Ben hiç rol yapmadım sanırım evliliğimle ilgili, kafam atıksa eşime, gizlemedim ondan bundan, milletin yanında da astım suratımı 🙂 Ama aramız iyiyken de abartmadım, vıcık vıcık ilişkilerden hiç hoşlanmadım, şansıma eşim de benim gibi çıktı, mesela birilerinin yanında el ele yürümekten bile hoşlanmayan bir kişiliği var.  Zaman zaman çocukluklarım çok oldu, hep sabretti idare etti beni. Aşk dedikleri duygu heyecandan ibaret bence, o çoktan bitti de, aramızdaki sevgiyi de kıyaslarsak hep o beni bir derece daha çok sevdi. Birilerinin evliliğinin bitme noktasına geldiğini öğrendiğimde elimde olmadan hep kendi evliliğimi kurcalıyorum zihnimde. Sanırım bizim yırtma nedenimiz birbirimizi gerçekten uzun zamandır ne olursa olsun sevmemiz.

Yukarıdaki konuların dışında bir şey daha var. Fırsat verilmeli insana. Yaptığı çocukluktan dolayı pişman olmuş ve  özür dilemek istiyorsa, bir fırsat verilmeli…

Reklamlar

About zehrasunay

1979 doğumlu, evli ve iki kız çocuğu annesi, Niğde-Bor'da yaşayan bir bilgisayar öğretmeni. https://zehrasunay.wordpress.com
Bu yazı İzdüşüm içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

6 Responses to Uzaktaaan uzaktan…

  1. yirmiuc dedi ki:

    Allah her iki cihanda da ayırmasın hocam.

  2. KamilCengiz dedi ki:

    İki dünyada ayrılmayacak kadar uzun ve huzurlu olmanızı diliyorum sizlere. Tevafuk bu ya dün de eşimle benim on beşinci evlilik yıl dönümümüzdü. Bugüne kadarki yıldönümlerinde ufak tefek de olsa jestlerimiz olmuştu birbirimize. Dün iftara davetli olduğumuz için herhangi bir anma gibi bir durum olmamıştı. Epey geç bir saatte eve dönüyorduk. Gelirken bir yandan da düşünüyordum ne yapsam diye. Sahile doğru inelim beş dakika da olsa. Çocuklar gecenin bir vakti sahilde koşuştururlarken biz de denize karşı bakarken konuşur anarız dedim. Sonra baktım yakınlarda seyyar stüdyolarını kaldırmakta olan Osmanlı giysileriyle fotoğraf çeken bir ekip var. 🙂 “Durun” diye seslendim. Gidip üç beş kuruşa birkaç poz padişah sultan kıyafetleri giyip fotoğraf çektirdik. 15. evlilik yıldönümümüzü gecenin 1’inde böylece kutlamış olduk.
    Kendi aile ülkemizin ben padişahı, o sultanı oldu. O anları inanın gerçek padişahlığa ya da herhangi bir hükümdarlığa hiç bir zaman tercih etmeyeceğim Allah izin verdikçe. Size de aynı duygularla mutluluklar diliyorum. Eşinizle beraber huzurunuz ve sevginiz hiç bozulmasın kardeşim.

  3. zehrasunay dedi ki:

    Aa ne kadar güzel olmuş 🙂 Yıl dönümünüz kutlu olsun… Bizim de Ekim’de 9 bitecek, daha dün gibi… Zaman çabuk geçiyor. Amin.

  4. zahiri dedi ki:

    yaptıgım eşşeklikten ya da sizin tabirinizle çocukluktan pişman oldum..özür diledim..lakin fırsat verilmedi…
    sonra tekrar eşşeklik yaptım…tekrar pişman oldum…özür diledim…yine fırsat verilmedi…
    sonra tekrar eşşeklik…peşîman…özür…verilmedi…
    eşşeklik…peşiman…özür…
    eşşeklik peşiman…
    eşşeklik…

    şimdi o hale geldim ki, sadece eşşeklik yapıyorum…

    🙂 :/ ki mutlak adalet ise ilahi adalet dedikleri şey, yarın eşşekliklerimin hesabı onlardan da sorulur mu ki acep ?

    • zehrasunay dedi ki:

      benimki eşeklik değil çocuksu bi alınganlıktı… alınganlık eşeklik sayılmamalı

Siz de bir şeyler yazmaz mısınız?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s