Bir çocuğu mutlu etmekten kolay ne var?

Aynanın karşısında başında beyaz şapka, üzerinde pembe tshirt, saçında cafcaflı bir tac, bir de güneş gözlüğü hayran hayran bakıyor kendisine.

-Anne ben galiba aşık olacam bu şapka ve bulüze 😀 , nasıl da güzel oldum bakasana, şöyle poz versem mesela çok güzel çıkarım, çeksene beni…

-Gel ayakkabılarını giydireyim, dayın çeker seni nasılsa, uslu dur tamam mı üzme kimseyi.

-Çeker di mi? Gel bi öpeyim anne seni, ben yengemle dayımı çok seviyorum, nasıl da güzel almışlar baksana…

Koştura koştura gidilir onlarla gezmelere 🙂 Konu komşunun “Belgin Doruk” benzetmesine de pek bi sevinilir 🙂 Sorsan kim diye, bilemez pek tabi… Bir çocuğu sevindirmek nasıl da kolay aslında. Ki aynı şapkayı almayı düşünmüştük de, kendisi beğenmemişti bir kaç hafta önce 🙂 Benim çocukluğumda da halam idolümdü 🙂 Aynen böyle, her gelişinde hediyeler getirir, küçük dünyamı fethederdi. Belki de bu yüzden onun her üzüntüsü daha bir dokunur şimdi yüreğime. O yüzden severim belki de kendisini 🙂 Bir de teyzem vardı, o da hep çubuk kraker, eti puf ve rulokat getirirdi 🙂 Onu da ayrı bir severdik 😀

Çocuk olmak ne güzel, ufacık bir dünyan var; art niyetsiz, çıkarsızsın. Maddi hiç birşeyle bağlantın yok. Ve ufacık şeylerle zaten toz pembe olan dünyan bir anda çingene pembesine dönüşüveriyor. Çocuk sevindirmek de ayrı bir zevk. Aklıma bizimkinin sınıfındaki bir kız geldi şimdi. En son ne zaman çocuk sevindirdiğimi düşününce. Maddi açıdan zor durumda olan bu kızcağızı okuma bayramı olduğu gün kuaför götürmüştüm ben. İlk kez bir “anne” nin kullandığı arabaya bindiğini söylemişti. Sonrasında ne zaman görse ismimle hitap etti, hayret ki unutmadı. Diğer çocukların aksine “teyze” yerine “abla” kullandı üstelik 🙂 Bir kaç kez sokakta oynarken su istemeye geldi kapıya, ki kendi evleri de uzakta değilken. Beni sokakta gördüğünde kendi kızımdan daha bir fazla heyecanlandı sanki, koşup gelerek belime doladı cılız kollarını. Uzun zamandır görmüyorum onu, aslında belki yarın, bir küçük Ramazan ziyareti yapabilirim… Ahh iyi ki hatırladım ne iyi olur 🙂

Reklamlar

About zehrasunay

1979 doğumlu, evli ve iki kız çocuğu annesi, Niğde-Bor'da yaşayan bir bilgisayar öğretmeni. https://zehrasunay.wordpress.com
Bu yazı Havadan Sudan, İzdüşüm içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

One Response to Bir çocuğu mutlu etmekten kolay ne var?

  1. Volkan DENİZ dedi ki:

    Aslında çocuklar hep bahanedir mutluluğun anlamını unutmamak için. Mutlu edebildiğimiz her çocukla birlikte gidiveririz çocukluğumuzun hüzünlü anlarına. Ya da o an mutlu oluruz o gülen gözlerini gördüğümüzde saf ve temiz duyguyla yüklü çocuğu.
    En güzel terapidir aslında bir çocuğu mutlu edebilmek…
    Sevgilerle…

Siz de bir şeyler yazmaz mısınız?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s