Sadece 1 gece

Hayatımın en güzel gecesiydi. Hacerül esvede bakan tarafta bayanlara ayrılan bölümde sabahlamaya karar vermiştim. 7 günlük süre çok  azdı Mekke için ve Elif ile birlikte otele dönüyorduk yatsı sonrası tavaflardan sonra. Önce itiraz geldi, “Tek başına nasıl olur?” , sonra ikazlar “dikkat et kendine, sakın gelme, sabah namazına kadar kal, birlikte döneriz, çok yorgun hissedersen tavaf yapma…” Eşim ve kızımı otele gönderdiğimde saat 23:00 civarıydı, kızım uyumuş, eşim kucakta yokuşu çıkmıştı muhtemelen… “Eman yurdu” ya da buna benzer bir ifade geçiyordu verilen dua kitabında, yani emniyette olduğumuz yer, en ufak bir tedirginlik yoktu kalbimde. Önce biraz seyrettim Kabe’yi, ilk görüşte hissettiklerime benzer şeyler hissettim, gözlerim doldu şimdi yazarken olduğu gibi… Ümit ile korku arasında salınan ruh bendeki… Günahlarını düşündükçe ümitsizleşiyor insan, Mekke’de genelde bu ruh halindeyken, Medine’ye geçince bir ferahlama geldi üzerime… Sanki affedilmişcesine…

Sonra biraz Kur’an okudum, ama anlamayarak, okurken anlamadığıma üzüldüm. Kapattım dua ettim, sonra tesbih çektim “Lailahe illAllah”, düşündüm biraz gelmiş geçmiş ve hatta gelecek ne varsa… Bir de sevindim, oraya gitmeyi nasip ettiği için, “davet edilmişim ki burdayım” düşüncesi ile sevindim… Yanıma Türkler geldi bi süre sonra biraz sohbet ettik, çantamı emanet edip tavafa niyetlendim, hiç o kadar serin olmamıştı ya da ben hissetmemiştim belki, kâh ağlayarak, kâh gülümseyerek tamamladım tavafı, sonra bi kez daha… Ne büyük lütuftu orda olmak…Şimdi bile inanamıyorum ki orda hep rüyada gibiydim. Yanlışlarım, pişmanlıklarım, tövbelerim, dualarım, dileklerim…. Tavaf esnasında hepsi bir arada aklımdaydı. Sonra oturdum benden dua isteyenlerin isimlerini okudum.

Sonra yerime döndüm saat 2 olmuştu bu sırada biraz daha dua ettim, yanıma başka bir Türk kız geldi, ağlıyordu yarın sabah ayrılacakları için oradan…Dua istiyordu bir de… Sonra  bir tavaf daha  yaptım bu kez çantamı onunla bırakarak…İçim huzurla doldu, geri geldim, çevremdeki Pakistanlı bayanların çoğu uyumuştu bir kez de ben denemek istedim, çantamı koydum başımın altına, yarım saate yakın uyumuşum. Gözümü açtığımda çok güzel bir çift göz bana bakıyordu,” imrendim uyumana” diyordu bir de…İlk kez kalkıp zemzem çeşmelerinden abdest aldım… Döndüm ve sabah ezanı okundu… Bizimkilerle namaz sonrası buluşup döndük otelimize.

Tekrar orda olabilmeyi ne çok isterim, ve insan nasıl özlüyormuş şimdi anlıyorum…3 ay oldu neredeyse… Bazen dönüp bakıyorum arkama bu 3 aylık zamana, yine saçma sapan şeylere üzüntülerim oluyor sanki söz vermemişcesine, yine günahlar… Ama öncesine göre çok daha iyi hissediyorum çok şükür… Yalnız kaldığım, üzüldüğüm, kırıldığım, ağladığım her anda sığınacak tek O var yine yanımda…Bunu yeniden hissetmek öyle güzel ki… Çok şükür.

Şimdi de yine öyle bir halet-i ruhiye içerisindeyim, biraaz sıkıntıda hissetmişken yazmak, hatırlamak istedim, varlığını yanımda hissettim, daha ne isteyim? 

—“Eeee bize ne?” denilebilir okuyunca, olsun ben yazdım madem yayınlıyorum da…

Reklamlar

About zehrasunay

1979 doğumlu, evli ve iki kız çocuğu annesi, Niğde-Bor'da yaşayan bir bilgisayar öğretmeni. https://zehrasunay.wordpress.com
Bu yazı İzdüşüm içinde yayınlandı ve olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

7 Responses to Sadece 1 gece

  1. Esİn dedi ki:

    okurken gözlerim doldu dalmışım yazılarınıza öyle içten ve samimi yazmışsınızki çok tşk. şu anda bulunduğum sıkıntıda şükretmeyi bilsemde; ”Allah’ı unutmak mümkün değil”
    ama bazen aklımızın ucuna gelmiyor GElsede başkasından medet bekliyoruz…….sadece ondan medet beklemek gerekiyor şimdi tekrar hatırlattınız bana Ondan başka kimsemiz yok aslında 😦
    paylaşımlarınız için teşekkürler ellerinize sağlık …..

  2. Yusuf dedi ki:

    yorum yapamıyorum. ama okuduğumu ve çok beğendiğimi belirtmek için bunu yazıyorum. Allah her daim yaşatsın o duyguları

  3. Ayşe Reşad dedi ki:

    Şimdi?

    muhabbet 😉

  4. Orhan Veli dedi ki:

    Bu duyguları yaşadığım için diyebilrim ki Allah inşallah tekrar tekrar yaşatmayı nasip etsin her birimize. Çok güzel ifade etmişsin orada yaşananları ellerine sağlık. Kesinlikle insanın dünyada olabileceği en mutlu yer. Bunu gitmeden kimse tahmin edemezdi ama gidenler de zaten vazgeçemiyor.

Siz de bir şeyler yazmaz mısınız?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s