Bazı bloggerlar tatile çıktıklarında sonradan yayınlanmak üzere daha önceden yazılar hazırlayıp bırakırlar, işte bu da öyle bir yazı:)

Uzun zamandır merak ediyordum bu filmi kısmet bu güneymiş, bu güne dediysem, sizin bu yazıyı okumanızdan yaklaşık 1 hafta öncesine:) Konya’nın bir köyünde çekilmiş bir film Mommo-Kızkardeşim. 2009 yılında Atalay Taşdiken tarafından yönetilmiş ve bir çok festivalde ödül almış. Bir Nuri Bilge Ceylan filmi tadında ve gerçek bir olaydan esinlenilerek çekilmiş. Bozkırda yetiştiğim için belki de, hatta belki yazları köyde kısa süre de olsa vakit geçirme şansına sahip olduğumdan mekanlar öyle tanıdık, öyle sıcak geldi ki… Baştan sonra yutkunarak izledim, sonunda da bıraktım kendimi uzun uzun ağladım.

Anneleri ölmüş iki kardeşin yaşadıkları anlatılmış filmde. Dedelerinin yanında kalan ve babalarının evlendiği kadın tarafından istenmeyen iki çocuk; Ahmet ve Ayşe. Beni en çok etkileyen sahneler; dedelerinin maaş almasını heyecanla beklemeleri, sadece maaş günü köfte yiyebilmeleri, Ayşe’nin çarşı ekmeği ve helva sevinci, annelerinin mezarını sularken Ayşe’nin annelerinin ıslanmasından endişelenmesi, evin penceresinin önünden babasının geçişini beklemesi,  ve tabi finalde Ayşe’nin saçlarının traş edilmesi Ayşenin çiçekli entarisi, annesinin küpelerinin takıldığı an, Ahmet’in arabayı biziklet ile takip etmesi…

Yazar: Canan Tan

“…uzak bir şehir ve şarkı vardı

…şarkı nihâventti.” N.H.R.

Daha dün tatil ile ilgili bir yazı eklemiştim bloga; bir süre blogdan da uzak kalacağımı belirterek… Zira bu kitabı 15 günlük tatil boyunca çerez niyetine, kafa dağıtmak amacıyla evimden uzaklarda okumayı planlamıştım kendimce. Yol hazırlıkları yapmam gereken bir gündü aslında bu gün, oysa ben sabahtan akşama kadar elimden düşmeyen 431 sayfalık kitabı henüz gün bitmeden bitirdim. Tek yan etkisi gözlerimin birazcık acıyor olması, sanırım uzun zamandır bu kadar çok okumamıştım; nerden bilebilirdim ki bu kadar sürükleyici olabileceğini bu kitabın?

Uzun zamandır Canan Tan’a karşı içimde oluşan merakı, biraz önyargıyla burun kıvırarak frenliyordum. Sebebini tam olarak kestiremesem de, kadın yazarlara daha mesafeliyim sanırım. Elif Şafak tüm hayranlığımı Aşk ile bitirdi. Nazan Bekiroğlu ise beğendiğim yegâne kadın yazardı. N.Bekiroğlu’nun yüreğimdeki tahtını asla sarsamayacak olsa da C.Tan’ın da tarzını sevdim sanırım. Gerçi buna sadece bir kitapla karar vermek güç. Piraye yazarın ilk romanıymış ve 2003′te yayınlanmış.

Kitapta Piraye isminde bir genç kızın biyografisini, diş hekimliği bölümüne başlamasından, Diyarbkır’a bir ağa evine gelin gitmesiyle ve ardından gelen dramla okuyoruz. Kitabın sonu biraz sarsıcı, ama beklenmedik değil. Beni en çok etkileyen bölüm ise Piraye’nin HSG çektirirken duyduğu ızdırabın yazıldığı satırlar, aynını birebir yaşadığım için belki de… Hayatımda daha çok ızdırap duymamıştım hiç ben de, acaba yazar da yaşadı da mı bu kadar bilerek hissederek yazdı o katlanılmaz işlmi… Piraya’ye bu ismi babası veriyor; sebep de Nazım’ın karısının isminin de Piraye oluşu… Kitaptaki başlıca karakterler; Piraye, Haşim, Ömer, Şehriban…

Sıkılmadan zevkle okuyacağınıza inandığım bir tatil kitabı Ben her ne kadar tatilin ilk gününe sıkıştırmış olsam da Neyse bakalım yeniden hoşçakalın:)

“Hiç bu kadar çok istememiştim tatilin başlamasını” derken sen, “Hiç bu kadar çok bitmesini istememiştim tatilin” demediğime pişman yanımla yazayım bir kaç satır… Başından sonuna belirsizlikle ve bir çok seçenekle dolu olan 15 günlük bir süre bu tatil benim için. Eğer günler önceden alınmamış olsaydı uçak biletleri, hiç bir aşamasında kesinlik olmayacaktı bu sürenin… Oysa şimdi en azından 5 günlük zamanını nerde geçireceğim belli. Nerde geçireceğim belli olmasına belli de, nasıl geçireceğim belirsiz. Varış noktasında üzgün, kırık(başkaları tarafından), hırpalanmış ruh halleriyle bizi bekleyen insanlar var. Teselli cümleleri bana hep uzak oldu, ya inanmadığım cümleler kurmak istemediğimdendi bu, ya da acıyı bazen de yaşamanıngeçiştirmekten daha iyi olacağını düşündüğümdendi. “Hayat devam ediyor öyle ya da böyle, geçer, geçecek…” yapay cümleler, bırakalım insanlar acılarını da doya doya yaşasınlar… Elimden gelen tek şey dinlemek olacak sanırım, sabırla dinlemek…Biraz da bu yüzden bir an önce yaşansın bitsin istiyorum bu tatil. Tek üzüldüğüm nokta orada bulunan sevdiğim arkadaşlarıma vakit ayıramayacak olmam… Kendimi düşünmem sanki haksızlık olacak gibi hissediyorum onlara

Çoookca heveslenip hazırlamamalı insan kendini bazı şeylere, planlar kurup bu planların suya düşmesi tarifsiz bir hüzne sevkediyor insanı. Bir kaçış, minik bir kaçamak, özgürlük, yalnızlık, muhabbet, sohbet, gülüşmeler, ağlaşmalar… Çokce şey ifade ediyordu oysa bu kez Ankara benim için. Ama yattı…Kim bilir belki başka bahara, umarım…

Hazırladığım hediyelerin yerine ulaştığını görmek, duymak, kocaman F Z harfleriyle şaşırmak sevinmek..:) Her zaman söylemişimdir, birileri için hediye almak, hazırlamak, vermek, sonra onun mutluluğunu görmek bazen başkasından aldığım hediyeden çok daha fazla mutlu ediyor beni Yeni planlarım da var tabi bu noktada:) Bakın nasıl da yazmış yolladıklarımla ilgili postta güzel şeyleri Kübra

Özleyeceklerim çok giderken ardımda bıraktığım, en başta da kedicim geliyor Sonraaa internet Bir süre sosyal ağlardan mahrum kalacağım, blogdan da, anlık mesajlaşma servislerinden de… Bu bir açıdan da iyi olacak belki, son zamanlarda uzuuun zaman harcıyordum internet ortamında, ama güzel insanlarda bir süre uzak kalmak kötü tabi… 2-3 kitap belirledim, fazla yormayacak cinsten zihnimi, çerez niyetine okurum umarım. Dönüşü iple çekiyorum

Veee şimdilik hoşçakalın…

Yazar: Susanna Tamaro

“Yüreğinin Götürdüğü Yere Git” kitabıyla tanıyıp sevdiğimiz İtalyan yazarın son kitabı olan “Sonsuza Kadar” Temmuz 2011′de Can Yayınları tarafından ülkemizde de yayınlandı. Yüreğinin Götürdüğü Yere Git’i okuduğumda henüz çok gençtim, üniversite yıllarımızın en çok satan kitaplarından biriydi, bir diğeri de; Simyacı. Her ikisinden de çok etkilenmiştim. 168 sayfadan oluşan “Sonsuza Kadar” da en az okuduğum ilk kitabı kadar güzel. Kitabın başlıca karakteri olan; kalp cerrahı Matteo, karısı Nora’yı çok sevmektedir. Ancak kader bir gün elim bir trafik kazasıyla bu iki sevgiliyi birbirinden ayırır. Matteo ölen karısı ve çocuğunun ardından zor günler geçirir, mesleğinden atılır, hayattan kopar ve kendisine insanlardan uzakta bir yaşam seçer. Bunun için dağda bir ev inşa eder. Doğa ile başbaşa hayatını sürdürürken, gelip giden dağcılar ile kısa iletişimlerde de bulunur. Ordan gelip geçenler onu bir türlü anlayamazlar. Kitapta Matteo ile birlikte ruhsal huzur yolunda biz de adımlar atıyoruz/atmalıyız. Ancak bana dağda yaşam fikri cazip gelmediğinden midir yoksa kitabı orjinal dilinden değil de bir çevirmenin anlatımıyla okuyuşumdan mıdır bilemiyorum, zaman zaman beni sıktığını hissettiğim bölümler de oldu. Kitabın sonu hüzünlü bitse de yazarın anlatış tarzı nedeniyle gülümseyerek kapattım kapağını.

Arka kapak yazısından;

“Kırılganlığımız güce, kader bilgeliğe, trajediler aşka, zifiri karanlık içsel aydınlığa dönüşebilir. “Öyle bir an oldu ki, ikimizin minik taşları düzgün biçimde yan yana düştüler. Ben bir adım atıyordum, sen de aynı uzunlukta bir adım atıyordun. Ben seni bekliyordum, sen bana yetişiyordun, ben sana ulaşıyordum, sen beni bekliyordun. Sonsuza kadar böyle gideceğimizi sanıyorduk. Oysa ben şimdi ormanda yürüyorum ve ayak izlerimden başka iz yok. Kimse yürümüyor yanımda, kimse izlemiyor beni, ya da önümden gitmiyor…”
Matteo ve Nora… biri ateştir diğeri su, biri akıldır diğeri yürek, biri sürekli harekettir diğeriyse durgunluk ve huzur; biri düşüncedir diğeri sezgi, biri zamandır diğeriyse sonsuzluk…
Ancak bir gün bu mükemmel uyum dünyanın trajik yasaları karşısında dağılır gider… Matteo bir anda içinde dipsiz bir boşlukla tek başına kalır. Ama yollar onu asla bırakmaz ve hiçbir şekilde tahmin edemeyeceği bir geleceğe taşır.
Zamanla doğa yasalarının gizemini keşfeden Matteo, insanların kendilerini bulmak, hayatı tanımak için ziyaret ettiği bir tür keşiş olup çıkar. Hayatın ve aşkın gizeminin, Nora’nın ardında bıraktığı bu büyük soru işaretinde yattığını, Matteo bir gün anlayacaktır…
Sonsuza Kadar kimi zaman yok eden, kimi zaman da arındıran içimizdeki ateşi anlatıyor…“

***

insan olan yerlerim çok ağrıyor… 

*** 

Onu sevebileceğinin en yücesiyle sevdin.

 Titreme daha fazla kalbim.

Bağışla kendini artık onu da

 Bırak gitsin.

 Bırak gitsin.

O senin ezel gününden kaderin

 Sen onu nasılsa bin kere daha

 Seveceksin.  

*** 

O kadar uzun yol geldik ki seninle

 Şimdi, sen ayrı ben ayrı olan o yolu

 Nasıl yürüyeceğiz? 

*** 

geç benden, ben dururum, ben beklerim, geç benden,

 ama nereye geçersin benden ben bilemem. 

*** 

Hala soruyor musun bana, aşk ne demek:

 O en “bir” ve “tam” olana yürümek. 

*** 

dünya soğur,akşam serinlerken, benim sensiz sevinecek bir şeyim yok. kılı kırk yardım,altını üstüne getirdim, ve işte en gümüş cümlem: içimi açtım sana içini açmak için…

***

sana söz yakışır, ağzını hazırla. 

***

seni kırdığım yerden beni de kırdılar.

 ben hiçbir cümleyle ağlayamam artık seni. 

*** 

göğsümde sedeften bir çiçek taşırım

bir büyü bu, hayata karşı yaptırdım

konuşmam artık, kalbini kırdımsa senin

bil ki yanına düştüm. 

*** 

anı olacak bir şeyim yok

her şeyin dünündeyim. 

*** 

bir gün olur senin de düşerse elinden nar

 aşk bir gün seni de alır bir yerden bir yere koyar

 ne zaman ki kaplar gönül mülkünü kar

 çağır o zaman, anlatırım sana,

 bir ömürden nasıl döne döne geçer turnalar. 

***

ben sizi nasıl da ağır, nazlı ve dur bakalım sevdiydim.

***

Ne taze ölüyü mezar,

Ne de şeytan bir günahı,

Seni beklediğim kadar.

Geçti istemem gelmeni,

Yokluğunda buldum seni;

Bırak vehmimde gölgeni,

Gelme, artık neye yarar?

N.F.K

01:00

11/01/2012

Aylar sonra nur topu gibi bir Pazartesi sendromum var bi de Başka bir okula daha görevlendirdiler 3 saatcik… Her şey iyi hoş da lab. dökülüyor en az 2 günümü onları formatlamaya yeniden kurmaya ayırmam lazım, haftada yarım gün gittiğimi hesabedersek… Yaklaşık 1 ayda bitiririm artık:) Bi de okul acaip bir yerde, daracık sokakları aşıyorum döne dolaşa

Nerdeyse 2 aydır düzenli olarak gelmeye başlayan yeni yardımcım acaip kafa bi abla… Bi insan temizlik yaparken bu kadar neşeli olabilir mi? Geleceği günü iple çeker oldum, bana da pozitif enerji veriyor, şarkılar türküler, sohbet muhabbet, neşe Bütün bunlar kesinlikle bulaşıcı…

Radyo dinleme alışkanlığı edindim, gündüz vakti kulaklık kulağımdan hiç düşmüyor Bir sürü güzel ses ve program var, mesela İmbat TRT Fm’de akşam üstlerinde:)

Leyla ile Mecnun’u izlemeye başladım, çok gülüyorum:) Şimdiye kadar niye izlememişim ki sanki…

Bu aralar okuduğum kitap sürünüyor….Bitmiyor bitmiyooor…:)

Facebook ve sosyal medyayı ilk kez hayırlı bi şey için kullanıyorum, amaç her ne kadar sıkıntılı bir durumun çözümüne yönelik de olmuş oluyor olsa…Bu çabama verilen karşılıklar bile beni çooooook mutlu etti….:)

Elif hala 4lere kadar olan çarpım tablosunu ezberleyemedi Süper zeki evladım benim:D

Bilmem siz de farkettiniz mi, hayatımda iyi ya da kötü ne varsa hepsine de gülümsüyorum artık çooook şükür

Sen geldin benim deli köşemde durdun

Bulutlar geldi üstünde durdu

Merhametin ta kendisiydi gözlerin

Merhamet saçlarını ıslatan sessiz bir yağmurdu

Bulutlar geldi altında durduk

Konuştun güneşi hatırlıyordum

Gariptin yepyeni bir sesin vardı

Bu ses öyle benim öyle yabancı

Bu ses saçlarımı ıslatan sessiz bir kardı

Dişlerin öpülen çocuk yüzleri

Güneşe açılan küçük aynalar

Sert içkiler keskin kokular dişlerin

İçinden geçilen küçük aynalar

Ve güldün rengarenk yağmurlar yağdı

İnsanı ağlatan yağmurlar yağdı

Yaralı bir ceylan gözleri kadar sıcak

Yaralı bir ceylan kalbi gibi içli bir sesin vardı

Sen geldin benim deli köşemde durdun

Bulutlar geldi üstünde durdu

Merhametin ta kendisiydi gözlerin

SEZAİ KARAKOÇ

(İçimden Mona Rosa’yı alıp buraya koymak gelmedi, çünkü; )

Bu gün o muhteşem şiirin; Mona Rosa’nın kıtalarının ilk harflerinin akrostişi bayanın röportajını okudum. Okumaz olaydım. Bazen gizem daha iyi sanırım. Adam öyle bir şiir yazmış ki, milyonları takmış peşine, devrimciler nasıl Nazım’ı dillerinden hiç düşürmezlerse, muhafazakarlar da Mona Rosa’ya aynı hürmeti gösterirler demişti Tarık Tufan. Öyleydi de, ezbere bilirlerdi, hoş ben pek bilmezdim, zira şiir sevmezdim o yıllar… Mona Rosa okuyabilecekleri bir sevgili hayali kurarlardı… Siyah güller ak güller…

“Ellerin, ellerin ve parmakların

Bir nar çiçeğini eziyor gibi.

Ellerinden belli olur bir kadın,

Denizin dibinde geziyor gibi.

Ellerin, ellerin ve parmakların. “

Bana “ellerin güzel” dediler, “parmakların güzel” diyen de oldu, ama hiç biri bu kıvamda diyemedi.  Deselerdi seneler sonra 80 yaşıma geldiğimde çıkıp bunları söyleyen insan hakkında “takıntılıydı” diyebilir miydim bilemiyorum. O popüler ağızla “elektrik alamadım” der miydim sahi? Hiç sanmıyorum. 80′lik uçarı teyze, sanki izdivaç programına katılmış gibi; elektrik alamamışmış… Mona da kalpsiz çıktı vesselam, keşke hiç çıkmasaydın be kadın ortaya!…

Ve unutulmamalıdır ki; “Kanadı kırık kuş merhamet ister“! O efsane şiir burda.

Yazar: Zülfü Livaneli

Okuduğum kitapların ilk sayfalarına ilk iki ismimi ve altına da okuduğum tarihi sadece ay olarak yazma gibi bir huyum var “Fatma Zehra, Aralık 2011″ yazmışım Serenad’ın da ilk sayfasına. 2011′in ve Aralık ayının son gündüzü ağlaya ağlaya bitidim okumayı ve ilk sayfada yazdığım tarih de yalan olmadı. Roman toplam 481 sayfadan oluşuyor. İlk baskısını Mart 2011′de yapmış bana 60. baskıdan okumak nasip oldu. İlk başlarda sıkılarak okuduğumu ifade etmem gerek ama belirli bir noktadan sonra son derece sürükleyici hale geliyor. İlk kez bir Zülfü Livaneli kitabı okuyorum ve tarzını svdiğimi de söylemem gerek…

Her şey, 2001 yılının Şubat ayında soğuk bir gün, İstanbul Üniversitesi’nde halkla ilişkiler görevini yürüten Maya Duran’ın (36) ABD’den gelen Alman asıllı Profesör Maximilian Wagner’i (87) karşılamasıyla başlar. Prof. Max 1930′lu yıllarda İstanbul Üniversite’sinde hocalık yapmıştır. O yıllarda Almanya’da bulunan 40′a yakın yahudi bilim adamı Nazizm’den kaçarak, Atatürk’ün izniyle İstanbul Üniversitesi’nde çalışmışlardır. Maya bir gün onu kendi isteği üzerine Şile’ye götürür ve böylece katları yavaş yavaş açılan 60 yıllık dokunaklı bir aşk hikayesine tanık olmakla kalmaz, aynı zamanda dünya tarihine ve kendi ailesine ilişkin birtakım sırları da öğrenir.

Kitapta bahsedilen acıklı tarihi olaylar şöyle; Mavi Alay, Ermeni tehciri ve Struma gemisinin batırılması. Hepsinde de farklı dinlere mensup yüzlerce insan devletler eliyle katlediliyor. Mavi Alay’da Kıırım Türkleri (8000 kişi) Türkiye Cumhuriyeti’nin teşvikiyle, 2. Dünya Savaşı’na Sovyetler’in karşısında Almanya’nın yanında yer alarak katılıyorlar. Fakat Almanya’nın savaşı kaybetmesiyle Sovyetler tarafından geri çağırılıyorlar. Kaçtıkları yerde Drau nehri’ne atlayarak yaklaşık 3000 Kırım Türk’ü hayatını kaybediyor. Geri kalanlar ise tren vagonlarına hapsedilmiş olarak Türkiye’den Sovyetler’e doğru yol alırken kurtarılmayı bekliyorlar… Oysa Türkiye onları kurtarmıyor yaklaşık 2000 kişi de Kızılcık Nehri’ne atlayarak intihar ediyorlar… Kalanlar ise Sovyet askerleri tarafından teslim alınarak kurşuna diziliyorlar.  Kitapta bahsi geçen bir diğer hüzünlü olay ise; Ermeni tehciri… Bu konu her ne kadar tartışmalı bir konu olsa da; 1. Dünya Savaşı sırasında bir çok Türk gibi Ermeni de hayatını kaybetmiştir muhakkak.

Kitabın esas temasını oluşturan hüzünlü olay ise Struma isimli geminin içerisinde yaklaşık 800 Yahudi ile birlikte  Şile açıklarında batırılmış olması. Ari bir Alman olan Prof. Max. Nadia isimli bir Yahudi’ye aşık olur ve onun ismini gizleyerek evlenirler. Bir süre gizlenerek hayatlarını sürdürdükten sonra bulundukları toprakların bebek bekleyen Nadia için güvenli olmadığına karar verir ve hakkında daha önce giden bilim adamlarından güzel sözler işittikleri İstanbul’a gitmeye karar verirler. Ama yolculuk esnasında Nadia, Nazi subayları tarafından indirilir. Max. yalnız başına İstanbul’a gelmek zorunda kalır. Aylar süren uğraşlar sonucunda Nadia’nın Struma isimli bir Romanya gemisi ile Filistin’e kaçmaya çalıştığı haberini alır ve gemiyi İstanbul’da beklemeye başlar, çünkü Nadia İstanbul’da inecektir. 200 kişilik bir gemiye balık istifi dolmuş olan 800 kişi zorlu günler yaşar ve geminin motoru İstanbul’da çatlar. Bunun üzerine gemi demir atmak zorunda kalır. O dönemde Filistin’e Yahudi göçünü engellemeye çalışan İngilizler gemiyi kabul etmezler.  Türk hükümeti de Almanya ile arayı bozmamak için gemidekilerin karaya çıkmasına izin vermez. Haftalarca İstanbul’da demirlemiş olan bozuk gemi içindekilerle birlikte Şile açıklarına çekilir. Ertesi gün büyük bir patlamayla batırılan geminin neden battığı konusu uzun yıllar anlaşılamaz. Yaklaşık 20 yıl sonra Sovyet arşivlerinden çıkan belgelere göre bir Sovyet denizaltısı tarafından telsiz sinyali alınamadığı için batırıldığı yönündedir. Gemide bulunan yaklaşık 800 kişiden sadece 1 kişi kurtulur. Bir de Vehbi Koç’un girişimiyle sadece  bir aile gemi patlatılmadan önce indirilerek kurtarılır. Bu gemi halen Şile açıklarında batık vaziyette bulunmaktadır…

“İstanbul vefasız bir sevgiliye benzer.” “Sana hep ihanet eder ama sen yine de onu sevmeye devam edersin.” Sf. 46

“Benim tezim, bütün halkların, bütün kültürlerin birbirleri hakkında önyargılara sahip olduğudur. Eğer bir gün bu ön yargı kelimeleri, yani Avrupa dillerindeki barbar, Japon dillerindeki gaijin, Müslümanlardaki kâfir, Almanlardaki ari olmayan gibi önyargı sıfatlarını kaldirabilirsek, amacımıza ulaşabiliriz. Amaç nedir derseniz, bence tam olarak şudur: İnsanın değerinin sadece insan oluşundan geldiği; din, milliyet, cinsiyet, renk, cinsel tercih, siyaset gibi bir takım ön sıfatlarla ayrımcılığa uğratılmadığı bir hümanizm anlayışı.” (Sf. 56-57)

“Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına, ama unutma ki iyilik yapmak isteyenler de çıkacak. Kimi insanın yüreği karanlık, kimininki aydıklıktır. Geceyle gündüz gibi! Dünyanın kötülerle dolu olduğunu düşünüp küsme, herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama! Kendini koru kızım, insanlara karşı kenini koru!”(sf. 88)

“Bir kız çocuğunun büyümesi ne zaman biter acaba? İlk adet gördüğünde mi, 18 yaşını doldurunca mı, evlenince mi, saçına ilk ak düşünce mi? Bence hiçbiri değil. Bir kız çocuğu büyümez, kaç yaşına gelirse gelsin asla büyümüş gibi hissetmez kendini. Son nefesini içi arzularla, heyecanlarla dolu bir kız olarak verir. Ama değişim yaşar. Hayat o kızı sürekli değiştirir ve bu değişimlerin hiç şaşmayan bir aktörü vardır: Bir erkek. ” (Sf 459-460)

Kitabın ismi ise baş karakterlerden olan Max’ın karısı için bestelediği bir Serenad’dan geliyor; “Serenade für Nadia”. Livaneli kitapla ilgili bir röportajında Max.’ın gerçek bir karakter olmadığını beliretrek kitap için bir Serenad bestelemek istediğini ama yapamadığını ve bu kitabın serenadının Schubert’in Serenad’ı olduğunu belirtiyor. Dinlemek isterseniz buyrun…

Merhabalar, öncelikle belirtmem gerekir ki; bu bir sipariş yazıdır! Evinde kedi beslemek isteyip de zorluklarını merak edenler için kaleme alınmıştır. Ancak okudukça anlayacaksınız ki; evde kedi beslemenin öyle düşünüldüğü gibi büyük zorlukları yoktur.

Önce bizim kedimiz olan Mini’den bahsetmeliyim. Her ne kadar ismi evde Mını olarak telaffuz edilse de, diğer insanlar tarafından beğeni görmeyip anlaşılmadığı için onların yanında Mını’yı Mini’ye çeviriyoruz. Bu iki simin de herhangi bir özel anlamı yok bizim için. Yalnızca alnının ortasındaki kocaman M harfini temsil ediyor diyebilirim. Onunla ilk karşılaşmamız ve evimize nasıl misafir olarak geldiğiyle ilgili şurda bir yazı yazmıştım. Orayı okursanız ya da zaten okumuş iseniz bu kedinin evimize plansız programsız bir şekilde misafir olup sonra evimize yerleşip kaldığını anlarsınız. İlk geldiğinde veterinerin söylediğine göre henüz 2 haftalık kadardı, buna göre şimdi sanırım yaklaşık 6 aylık koca bir kız oldu. İlk geldiği gece saat 04:00′a kadar başında beklemiştim, uyumamış ve sürekli miyavlamıştı. İlk kez tuvaletini o gece kuma yaptığında çok sevinmiştim. Hatta bu olay olunca benimle birlikte Msn’de bekleyen arkadaşıma da aşırı bir sevinç tepkisi vermiştim. O günden sonra da hiç ortalığa pislemedi akıllı kız.

Evde kedi beslemek isteyen insanların en çok sorduğu soru bu, tuvaletini nereye yapıyor? Kediler çok temiz hayvanlar, bir kutunun içerisine koyduğunuz kedi kumunu patileriyle eşeletip koklattığınızda oraya yapıyorlar ilk tuvaletlerini. Bundan sonrası kolay, her seferinde o kokuyu arıyorlar ve koku olmayan yere yapmadıkları için ortalığa pislemiyorlar. Bizim evimizde camla kapalı bir balkonumuz var kedi kumu orda bulunuyor. Balkon kapısı hep kıyalı duruyor ve her seferinde oraya gidip yapıyor ve uzun uzun üzerini kapatıyor Normal toprak da olabilirmiş ama kedi kumlarının koku yapmama ve taşlaşma özellikleri sayesinde temizlikleri kolay. Kumu uzun süre pis bırakırsanız sıkıntı yaşıyor yapamıyor onu da belirtmek lazım. Bizim kız eğer ki balkon kapısı kendiliğinden kapanmışsa, kapı önünde turlayıp miyavlayarak belli ediyor tuvaletinin geldiğini.

Veteriner kontrolleri de ilk zamanlar aylık yapılıyor. 21 günde bir olması gereken bir aşı var bu 3 ay sürüyor sonrasında o aşı 3 ayda bire düşüyor. Bu yapılan aşılar kedinin kendi sağlığı için. Sizin sağlığınız için ise şöyle bir durum söz konusu; duymuşsunuzdur kedi tüyü ve kist. Toplum tarafından yanlış bilinen bir şey bu kist olayı. Kedi tüyünü yutmak, nefesle ciğerinize kaçması gibi durumlar kiste sebep olmuyor. Kiste sebep olan şey dışkısı. Kedi kendini temizlemek için sürekli yalanıyor. Bu sebeple dışkısındaki bakterileri tüylerine taşıyabiliyor yalayarak. Eğer siz kist için önlem almamışsanız, ki bu önlem kist ilacı ya da aşısıyla sağlanıyor, tüylerine bulaşan bakteriler siz kediyi sevdikçe ellerinize bulaşıyor ve ellerinizi yıkayarak kurtulamıyorsunuz bu bakteriden. Ama dediğim gibi kist ilacını vermişseniz, kedinin dışkısında o bakteri olmuyor ve böylece o mikoplar tüylerine ve size bulaşmıyor.

Yemek konusunda bizim kız tabiri caizse biraz nane molla. Mesela sütü pek sevmiyor, hazır mamalarla arası iyi değil, salam sosis sucuk türü şeyleri çok seviyor. Balık ve tavuk da favorisi ama tek geçtiği en çok sevdiği yiyecek ise; sıkı durun yaş pasta! Özellikle Özsüt’ten aldığımız pastaların kremasını ve kekini yemeye bayılıyor. Kutuları silip süpürüyor. Puding pişirmişsem elimden yedirmeyi acaip seviyorum Kedilerin dilleri biraz pütürlü ve sert. Elinizi yalarken tuhaf hissediyorsunuz. Şu ucuzluk marketlerinde (ŞOK-BİM) çok ucuz fiyata alabileceğiniz sosisler salamlar bulabiliyorsunuz. Tabi bunlaırı kendiniz yemeyin içinde muhtemelen kıkırdak ve sakatat vs. vardır. Ama kedileriniz için ideal.

Bizim kız beni nerdeyse hiç tırmalamadı. Ama kızımı  ve eşimi bol bol tırmalıyor. Bunun için arada bir tırnaklarını kesmeniz gerekebilir. Tırnak kesme olayı da ayrı bir maceraydı ilk zamanlar hayvan resmen çıldırıyordu. Ama 7 yaşındaki kızıma bıraktık tırnaklarını o çok kolayca hallediyor. Mını uyurken patilerini eline alıp usul usul kesiyor tırnaklarını o da hiç sesini çıkarmıyor. Uyurken ya da yeni uyanmışken kediler ayrı bir güzel   Çok sakin oluyorlar mesela bizimki normalde göbüşüne hiç ellettirmezken yeni uyandığında sırt üstü yatıp sevdirebiliyor göbüşünü de:)

İlk geldiği gece söylemişlerdi, “dikkat edin bağlanırsınız ve bırakamazsınız” diye. Aynen öyle oluyor. Suratına bakmak göz göze durmak gibi özel anlar aranızdaki bağı artırıyor. İlk geldiğinde gözleri maviydi şimdi ise yeşile döndü bizimkinin. Vücudunda yer yer beyazları olsa da sarışın bir kızımız var. Tüyleri dökülüyor her kedi kadar ama çok sorun oluşturmuyor henüz. Upuzun rakun gibi çizgili bir kuyruğu var. Gündüz saatlerinde bol bol uyuyor. Ama çok da oyuncu ve hareketli bir kedicik henüz tabi.

Ha bir de sanırım henüz ergenliğe girmedi. Dişi kedilerin böyle bir sorunları da varmış henüz yaşamadıysak da veterinerden öğrendik ki bi süre sonra evde biraz huysuzluk yapacak. O dönem ne yaparız bilemiyorum. Kızgınlıklarını gidermek için aşılar varmış ya da kesin çözüm kısırlaştırmakmış. Ama bir canlının anne olma hakkını elinden almak çok bencilce geliyor bana, belki bir damat buluruz kendimize kim bilir. Yavrularsa ne yaparız onu da hiç bilmiyorum

Bütün bunların yanında en sevdiğim anlarından bahsetmek isterim. Gece biz uyurken doğal olarak kapılarımızı kapatıyoruz ki içeri girmesin. Girmesinde bi sorun yok o da kıvrılıp uyur ayak ucumuzda ama susmuyor Sürekli mırıldıyor yanımızda uyuyorsa eğer. Bir kedinin mırıldaması onun mutlu olduğunun göstergesi bu arada. Nerde kalmıştım ha evet, gece eşim uyanıp odadan çıktığında soluğu benim yanımda alıyor. Ben uyurken sol yanıma düşmüş hareketsiz elime, avcumun içine başını sürtüyor. “Sev beni işte böyle” der gibi zorla okşatıyor kafasını. Eğer tepki vermemiş ve sevmemişsem burnumun ucuna kadar gelip burnunu dayıyor hatta bi kez yalamıştı burnumu. Çok sırnaşık kendini sevdirmek istiyorsa kurtuluşunuz yok, nereye giderseniz yanınızda bitiyor bacaklarınıza sürtünüyor ellerinize sürtünüyor iyice okşanmadan da gitmiyor.  Yağmurlu günlerde pencere önünde kucağımda yağmuru izlemek de ayrı güzel. Ufff ne kadar da uzun yazmışım.

Son olarak belirteyim ki evde kedi beslemek, eğer ki kedileri seviyorsanız benim gibi harika bir duygu. Yaşattığı güzel duygular zorluklarını siliyor. Bir de insan umutsuz olmamalı Bunu neden mi yazdım? İşte bundan; yaklaşık 4 yıl öncesinde başka bir platformda kendimi tanıtan bir yazı yazmışım ve bu cümleyi kurmuşum… “Bir de hep bi kedisi olsun istedi hiç olmadı. Sanırım hayatta gerçekleşmeyen tek hayali bu İnancını yitirdi artık; hep bi kedisi olsun istedi, hiç olmadı, olmayacak da…”

Ve son islamî açıdan evde kedi beslemeye ilişkin endişeleriniz varsa şuraya göz atabilirsiniz.:) Ve ayrıca buraya kadar sabırla okuduysanız tebrik ediyorum sizi:)

Bu akşam Niğde’de bir ilk yaşandı. 30 farklı şairin kendi şiirlerini sunumlarıyla gerçekleştirilen şiir gecesi tek keimeyle harikaydı. Uzun zamandır böyle duygu dolu bir programa katılmamıştım. Yurdun çeşitli yerlerinden gelen şairlerin yanı sıra Niğde’li şairler de vardı programda.  Kısa adı YAZSANBİR olan Yazarlar ve Sanatçılar Birliği’nin düzenlemiş olduğu bu geceye gidişimiz de biraz ilginç oldu. Şiir ve edebiyatla arası pek de iyi olmayan eşimi ikna etmem gerekti önce, şimdiye kadar beni mutlu edecek hiç bir şeye hayır demedi sağolsun, yine aynı şekilde davranarak sıkılacağını önemsemeden kabul etti. İşin en güzel yanı da program bitiminde hiç sıkılmamış olduğunu ifade etmesiydi.

Salona girdiğimizde program başlayalı yaklaşık 5-10 dakika oluyordu. Hiç de tahmin etmediğim bir şekilde salon tıklım tıklım doluydu ve bir çok insan ayakta hatta salon dışında kalmıştı. Ayakta izlemeyi göze alarak önlere doğru ilerledik. Orada bizi DefterK genel yayın yönetmeni ve aynı zamanda hazırlanan bu güzel programın her aşamasında emeği büyük olan sayın H.İbrahim Tongur Bey karşıladı. Yanında duran mavi kazaklı bir gence hemen 2 sandalye getirmesini söyledi. Hayır dediysek de yolladı. Mavi kazaklı genç sandalye bulamadığını üzgün bir şekilde ifade ederek geri döndü. H.İbrahim Bey ise bizzat gidip bizi mahçup ederek 2 sandalye kapıp getirdi. Daha sonra program başladı. Sunucu Alparslan Ali isminde bir radyo programcısıymış. Programı baştan sona çok profesyonelce götürdü, zaten ses tonuna ve diksiyonuna diyecek yoktu… Şairler alfabetik sırayla şiirlerini ney eşliğinde sundular. Derken bir şair anons edildi, bir baktık az evvel bize sandalye arayan  mavi kazaklı genç Çok şaşırdık tabi, demek ki programın her aşamasında onun da emeği büyüktü. İlk mısrasını okuyunca benim şaşkınlığım biraz daha arttı, çünkü okuduğu şiiri dün okumuş ve çok beğenmiştim. Hele ilk mısrası çok hoşuma gitmişti.

İsmen ve cismen bir çoğunu tanımıyorum şairlerin. Ama hepsi de gönül ehli insanlardı. Onları dinlemek; kâh gözlerim dolarak, kâh gülümseyerek bambaşkaydı. Ayrıca şöyle de hissettim; bir kaç yazım DefterK sitesinde yayınlandı bilyorsunuz. Bütün bu insanların yanında benim yazılarım neymiş ki… Biraz eziklik hissettim hatta biraz da utandım. Ve belki de bundan sonra DefterK gibi büyük bir sitede yazmasam daha iyi olacak diye de düşündüm, çünkü onların yanında öyle yetersiz gördüm ki kendimi Bize bu güzel geceyi yaşatan, emeği geçen herkese, özel muamelesinden dolayı H. İbrahim Tongur’a, sahne arkasındakilere, programı koordine edenlere,  orda bulunan şairlere, onları yalnız bırakmayarak emeğe saygı gösteren Niğdelilere sonsuz teşekkürler. Hayatımda farklı ve güzel bir pencere açıldı sayelerinde.

Şimdi o mavi kazaklı şairin şiirini burada da paylaşmak istiyorum;

Kar yağıyordu, tipiye dönüyordu. Gökten yağan yetmiyor kar bir de yerden tozuyordu. Kar dursa; zirve rüzgârı yıldız ayazı. Kurtuluşu yoktu. Öyle kısaydı ki gün; sabahla öğle ikindiyle akşam arasında vakit yoktu. Bir tek gece bitmiyordu. Gecenin en karanlık vaktinde yalan, sabah bir türlü yakın gelmiyordu.

Ukbayla dünya arasında düşe kalka bata çıka, yürümek değildi bu. İncecik bacakları incecik bedenlerini taşımıyordu. Haritalarına aldanmış kumandanların; piyano-rapsodilerle harelenmiş, kendilerine ait olmayan hayallerin talimiyle düşmüştüler yollarıma. Oysa dağdım ben, yolum yordamım yoktu. Aldığımı geri vermem hiç yoktu.

Bana geldiklerinde çoktan gitmişlerdi bile. Çoğunun damarlarında tifüs geziniyordu. Günlerdir boğazlarından bir şey geçmemişti. Taam listesini düşününce: Kahvaltı: Yok. Öğle: Yok. Akşam: Şekersiz üzüm hoşafı. Ekmek: Tam! Yerin dibine geçtim. Hele giysileri! Lâl kesildim. Kaputları yoktu, postalları yoktu. Asker olduklarını anlamak mümkün değildi birçoğunun. Sanki bir kısmı gündelik kıyafetle tarladan geliyordu. İçlerinden bir kısmı güneş çocuğu, kar’ı da tipiyi de ilk kez görüyordu.

Bir İsrafil sûru savruldu ki üzerimde o gece. İsyan, çığlık, cinnet, tekbir, tevhid. Kurşun sesi yok, düşman da az ilerde donuyordu. Herkes canının pazarında kendiyle alışveriş ediyordu. Bendim isyanlarının, korkularının, kurdu kuşu susturan çığlıklarının sebebi. Vadimde ormanımda boğuştular sehere kadar. Benimle savaştılar. Lâkin dağdım ben. Benim yenilmem yoktu. Onlardan geriye bir isim benden geriye bir zalim sıfatı kaldı. Allah şahit benim bu işte bir suçum yoktu.

Yoktu, onların hiçbir şeyleri yoktu. Bu cinnet gecesine karşı koyacak varsa varsa bir cesaretleri vardı. Bunca yitikten sonra geriye ne kalırsa o kadarlardı. Önce ellerinden, ayaklarından donmaya başladılar. Kimi en yakın arkadaşının kimi hiç tanımadığının sırtına abanarak toprağa uzandılar. Kimi olduğu yere diz üstü düştü, sonra boylu boyunca devrildi. Kimi ayakta dondu, dizleri kenetlenmişti. Bakışlarını kaldırdı göklere, kirpikleri buz tutmuştu. Donmuştu bakışları gözkapakları inmiyordu. Ateşe değmiş gibi bir anda düşenler oldu. Kimi gördüklerine takat yetiremeyerek cinnete sığındı. Kimi de daha fazla direnmedi. Tevekkeltüteallallah, bir tebessüm sırrıyla kendisini uykuya bıraktı. Sağ yanı çoktan sarkmış, sarılacak bir tüfeği kalmıştı. Ama eninde sonunda hepsi de sırtını bana yasladı. “Henüz 17″, 18, 19′du. Hanelerinde bir murat alınıp verilmişliği yok, kalplerinden geçecek kocamış bir ana, çilekeş bir baba hayalinden başka bir şeyleri yoktu. En son kalpleri dondu, hissettim. Bu kadarı bana bile ağır geldi. Allahuekber diye inledim. Arşıâlâ titredi ben mi titremeyecektim?

Gece her birini örttü siyah sütresiyle. Sabah beyazdı. Kar güneşi öyle bir aydınlattı ki buz tülünü, ışıltısından gözlerim kamaştı. Sanki hiçbir şey yaşanmamıştı. Öptüm her birini gözkapaklarından. Saçlarını okşadım. Pınarında donmuş gözyaşlarını kuruttum rüzgârımda. Her birini sırtında açılan nurdan kanatlarıyla Allah’a ısmarladım.

Sayıları mı? Saymadım ben. Doksanbin değil altmışbinmiş; altmış değil otuzbinmiş. Diyelim ki yüz, elli, on, beş. Hatta tek, bir. Olsa ne fark ederdi ki? Her biri tek her biri bir değil mi? O gece neler olup bittiğini dünya gözüyle kimse görmedi. Ama bilirim ben, çoğunun saçları bir anda bembeyaz kesmişti. Kâğıt yoktu kalem yoktu, mahşer günü tanık benim, bu gecenin kaydı benim üzerime kesildi.”

Nazan Bekiroğlu

Yakınımda bulunan ulaşılabilir hiç kimseyle vakit geçirmek istemiyorum bir de… Yarın bi kaçamak yapacağım, yarın dediysem bu gün aslında Çarşamba yani. Uzun zamandır tek başıma bi şeyler yiyip içmedim dışarıda. Park etmesi kolay, sakin, kahvesi güzel bi yer biliyorum. Bir telefon anneme; “Elif sana gelsin benim gitmem gereken bi yer var” ayrıntılı sorulara uyduracak bahanelerim de var… Okul çıkışı oraya, biraz yalnızlık kahve ve hatta vişneli çikolatalı pasta, yoksa frambuazlı bile olur. Ordan çıkıp… Yok yok canım hiç alış veriş yapmak falan istemiyor; kim deneyecek onca şeyi, bi enstruman çalmayı öğrenmeye hevesim olduğu falan da yalan, resim yapmaktan da hiç bir zaman hoşlanmadım… Kitap dersen Zülfü Livaneli sarmadı zoraki okuyorum. Bu Allah’ın belası şehirde adam gibi bi kitabevi bile yok! Belki de yine o köye giderim cafe çıkışı, düşük vitesle kullanırım arabayı bu kez, lastiğim de patlamaz böylece Ne gündü… İlk baharda gitmiştim en son; yine bir başıma. Kimsenin olmadığı güzel manzaralı bi yer bulursam inerim bile belki. Hiç kimseyi istemiyorum yanımda, en sevdiklerim bile fazla geliyor bu ara. Sonra… sonra… peki ya sonra hadi hepsini yaptım diyelim ne değişecek ki?

Bu şehir boğuyor beni be günlük, annemin yaşlandıklarında yanlarında olmamız hayallerini karamsarlıkla dinliyorum. Saat 17:00′a eve dönmüş olurum yarın 1-2 saat yeter kafa dinlemeye… Sonra rutinlere devam. Rutin demişken, bu gün de akşam vakti; akşam dediysem 18:00 karanlık yani,; bu gün dediysem de dün aslında Salı yani 20 si hani amaaann neyse, çekip kapıyı çıktım, evdekilere haber de vermeden, maksadım sadece araba kullanmaktı ama öyle berbat bi yer ki, yolların sonu hemen geliveriyor… Kendimi gayrı ihtiyari kuaförde buldum, pek cesur sayılmam uçlarından kestirebildim kıyamadım da sanırım. Sonra çıktım, bi kedi yavrusu giriverdi arabanın altına Nasıl güzel koca bi kafası var ve bembeyaz, kirli ama sevimli. Gel derim gelmez, çık derim çıkmaz, elimi uzattım patisini uzattı Tuttum karnından aldım kenara koydum hoop yine girdi arabanın altına, kaldırıma oturdum bekledim biraz çıkmasını, gençler “abla sen çalıştır kaçar o sesten” dedilerse de nafile. Sonra kös kös çıktı geldi yanıma bi iki miyav oturdu kenara Öyle sevimliydi ki; evdeki olmasa tutup getirecektim koca kafayı

Eve geldim ki, planlar yapılmış sadece seçenek sunuluyor bana, hangi tarihler arası olsun? Uçak biletlerimiz alındı sonra, yine yol göründü, neyse ki dönüş tarihi muamma değil… Gidilen yolun sonu özlenenler olsa böyle iç çekmezdim be günlük. Ama sömestr için bi güzellik de yok değil, Ankara’daki iki fıstıkla birlikte bi tatil planımız var. Tatil dediysem kaplıca; hamam sefası:) Maksat birlikte olmak, koca kişileri olmadan kız kıza İnşaallah suya düşmez pek heveslendik doğrusu; Kızılcahamam’dayız bi 3-5 gün bi aksilik olmazsa…..

Şimdi yarın yiyeceğim vişneli ya da frambuazlı pasta hayalleriyle uyuma vakti. Her gece olduğu gibi, erken uyuma planlarımı suya düşürerek. (Bu yaşadığımın ismi Çarşamba sendromu, ilk iş günüm ya hani…Kimse üstüne alınmasın yani…Ha bi de ne giysem?)

Ezginin Günlüğü – Eksik Bir Şey

Eksik bir şey mi var hayatımda

Gözlerim neden sık sık dalıyor

Eksik bir şey mi var hayatımda

Gökyüzü bazen ciğerime doluyor

Öyle bir şey ki bu, kolay anlatamam

Atsan atılmaz, satsan satamam

Eksik bir şey mi var, anlayamam

Bak çayım sigaram, her şeyim tamam

Kalksam duraktan dolmuş gibi

Arka koltukta unutulmuş gibi

Terliklerimle, gelsem sana

Sonunda aşkı bulmuş gibi

Söz – Müzik : Nadir Göktürk

….ne kadar beklentisiz yaşarsak o kadar iyi; cevaplar beklemeden, karşılık beklemeden, ilgi beklemeden… Kim bilir belki bi gün öğrenirim ben de beklentisiz yaşamayı ve eksik bir şey de kalmaz… ve bu şarkının en sevdiğim yeri, son iki mısrası.

Yılın ilk karı yağarken şehre bir saate yakın pencereden dışarıyı izledim, hatta avcumu uzatıp üzerine düşenler erisin diye bekledim bile… Yolun karşısında devrilmiş çöp bidonunu da, etrafa yayılmış çöpleri de, köşedeki kül birikintisini de, boyası solmuş otomobilleri de, çatılardaki çanak antenleri de, yaprakları kurumuş/çürümüş patates çiçeklerini de, aynı anda beyaza boyadı. Beyaza boyamak; bir anlamda da silmek demek. Üniversitedeydik, sanırım 2. yarı yıl… Kelime işlemci dersinden bir proje vermişti hoca. Sınıfta en sevdiğim ikinci erkek arkadaş olan Salih, sayfada olmaması gereken bir yazıyı silememişti. Ayrıntılar hafızamda değil, ya bütün sayfalarda olması gereken ama sadece o sayfada olmaması lazım gelen bir sayfa numarası, ya da bir alt bilgi… Çözümü süperdi, silemediği yazının rengini çıktı almadan önce beyaz yapmıştı Böylece hoca hatayı farketmemişti Silmek yerine beyaza boyamak. Karın da yaptığı şey bu belki bu şehre, onca kiri pası beyaza boyuyor ve heryer saf bir temizliğe bürünüyor.

Keşke hayatta da öyle olsa, bir türlü silemediklerimizi beyaza boyasak Vicdanımızı başta, içindeki yaralarımızı, kırgınlıklarımızı, sonra günahlarımızı… Kalbimizi sonra…Ve yazabilseler ilkokul arkadaşlarımız uzattığımız hatıra defterimize, hiç şüphe duymadan; “Bana kalbin kadar temiz olan bu sayfayı ayırdığın için….” Yeniden çocuk olsak mesela, ya da olmasak, gerek yok çocuk falan olmasak… Al karşı apartmandan içindeki çocuğu susturamamışlar fırladılar sokağa… Saat gece yarısını henüz geçti, kahkahaları buraya kadar uzanıyor; kartopu yapıyorlar, fırlatıyorlar sağa sola.

Oysa evin içi sessiz mi sessiz; bilgisayar fanı, kedi mırıltısı ve fare tıktıklaması haricinde… Hey sen şimdi arkamda duran, beyaz bir camda kendine başka bir dünya kuran… Gelsene yanıma, bak burda da cam var, hem de her yer bembeyaz… İçimden geçenleri anlasana, hatta kalkıp bana bir şiir okusana

Yazar: Tarık Tufan

İçimde bir burukluk, boğazımda düğümlerle okudum çoğu satırını. Hissettiğim, anlatamadığım, halen de anlatmaya cesaretim olmayan şeyleri benim yerime anlatıyordu sanki. Ben de o kekeme çocuklardan biriyim diye düşündüm okurken, yok yok o kekeme çocuklardan herhangi birinin aşık olduğu ürkek  adımlı utangaç kız…

Yazarın bir iç sesi var ki kitapta hiç susmuyor…İyiyi mi söylüyor kötüyü mü kestirmek güç. Her ne kadar gitsin başından istese de, o ses bir gün gittiğinde dağılıyor bütün harfleri… Ve şizofreni… Hangimize daha uzak ki?

Doktora olan mektubu, üniversitedeki kıza açıldığı bölüm, ilk kot pantolonu giyişi, Mona Rasa’yı okumayı hayal edişleri, 12 yaşındaki intihar eden çocuk hakkında yazdıkları, ailesinden kopuk yaşayan o kızın intiharı, radyo programlarına gelen telefonlar, bütün bu olanlara iç sesinin yorumları… Değişik bir kitap, herkesin beğenemeyeceği türden… Ama ben döndüm döndüm okudum, yeniden yeniden… Ve son, bana da şiir okuyan biri hiç olmadı…

Portakal Ağacı’nı bilmeyen yoktur internet dünyasında. Türkiye’nin ilk yemek blogu, 2003′ten beri yayında… Sahibesi de çok tatlı bir bayan; ismi Hatice. Hatice bundan bir kaç yıl evvel de yaşam ve tasarım blogu adı altında Kırmızı Minder ‘i açtı. Geçenlerde kendi elleriyle yapmış olduğu acil durum çantalarını paylaşmıştı. Bu aralar twitterda biraz fazla vakit geçiriyorum, bu postu görünce de hemen sordum; “dikiş makinası olmadan elimde de yapabilir miyim sizce?” diye. Öyle ince ki, “siz hiç uğraşmayın ben size yollayım bir tanesini” diye cevapladı. İşte bu gün de o zarif paket elime ulaştı. İtiraf etmem gerek ki, son zamanlarda okula sürekli hediye paketleri geliyor kargoyla bana Geçenlerde de yine Portakal Ağacı’nın imzalı kitabını Kübiş yollamıştı. Ve ben de mutlu oluyorum tüm bu güzelliklerle… Tekrar çok teşekkür ederim beni gülümsettin Hatice Ellerine sağlık…

Merhaba sevgili günlük; lise ve üniversite yıllarımda ne çok günlük tutardım… Sonra da bir bir imha ederdim sayfaları Hep aynı giriş cümlesi; merhaba sevgili günlük. Sevgili günlük şu an saat 13:48, ve günlerden Salı. Evin içerisinde yoğun bir temizlik kokusu hakim, mutfakta ise bezelye&pilav ve nar ekşili salata. Her şey sanki aşırı bir düzen içerisinde bu gün evde, ve en güzeli ne biliyor musun? Henüz kimse okuldan eve dönmemiş ve ben yalnızım. Hayatımda ikinci kez sadece kendim için bir fincanlık kahve yaptım. Şimdi oturdum seninle yudumluyorum. Güzel de olmuş ama bol şekerli, hem de en sevdiğim çiçekli fincanda… İtiraf etmem gereken şeyler var sana günlük… Nerden başlamalı söze bilmiyorum. İçimi dökersem rahatllarım sana belki.

2-3 aydır hatta belki biraz daha öncesinden de başlayarak bazı değişiklikler olmaya başladı bende. Her şeye üşenir olmaya başladım, Allah’tan uzaklaştım, özümde olduğumdan farklı davranmaya ve hissetmeye başladım. Başlarda bir tür boşvermişlik diyip küçümsediğim bu değişimler giderek artmaya başladı; öyle bir hâl aldı ki; artık kendimi tanıyamaz hale geldim, 3. bir gözle kendime dışarıdan her baktığımda. “Ben nasıl böyle davrandım”, “Ben bunları nasıl konuşabildim”, “Böyle değersiz miyim ki ben bütün bunları yapabileceğimi hayal ettim” cümleleri beynimde dans etmeye başladı. İşin daha da kötüsü, bütün bunları düşünen beyin, bir süre sonra daha büyük bir boşvermişlik ile aynı davranışları sergiletmeye de devam etti. Battı balık yan gider hesabı…

İşin daha da kötüsü tüm sorumluluklarımı da ihmal etmeye başladım. Annelik, ev hanımlığı(kısmen de olsa), eşlik, öğretmenlik, arkadaşlık, evlatlık, komşuluk… Zaman geçtikçe bütün bunlardaki eksikliğim arttı. Bu eksikliği hissettikçe de, daha da saldım. Oluşturduğum sanal dünya içerisinde zaman israfında bulundum bol bol… Ha bir de kitaplar… Hayatımın bir döneminde daha olduğu gibi, başım sıkışınca yine soluğu kitaplarda aldım. Bu aslında kötü gibi görünmese de onları kullandığım amacın neticesi itibarıyla kötü oldu. Akşamları, evdekilerden bir kaçıştı kitaplar, kızımın bitmek tükenmek bilmeyen sorularına karşı bir sığınak. Eşimin birlikte zaman geçirmek isteyişlerine sessiz bir olumsuz cevap…

Yalnız kalmak istiyordum, belki halen yalnız kalmak istiyorum. Ama bir farkına varışla; en azından sevgim ve ilgime ihtiyaç duyan insanların ellerini boş çevirmemeye özen göstererek kapımdan… Bir de faranjit eklendi, hastalığın iyisi olur mu deme günlük, bazen olabiliyor… 3 gün rapor verdi doktor, ama ben zaten okula 3 gün gittiğim için toplam evde geçirdiğim gün sayısı etti mi sana 11 Çok dinlendim, bol bol düşündüm ve düşler gördüm… Her uyanışta değişik bir dua mırıldanarak doğruldum yataktan. İnsan dualarını anlatabilmeli, ama benimkiler bazen öyle absürttü ki; kimseye anlatabileceğim cinsten değil. Antibiyotiklerin de etkisi yok değil tabii…

İnsan sevdikleriyle birlikte el ele Allah’a daha da yaklaşabilmeli be günlük. Oysa ben en sevdiklerimin ellerinden tutup Allah’tan uzaklaştırdım belki onları. Kendime yakışmayan hallere büründüm, gereksiz cümleler sarf ettim, ayıp oldu be günlük, çok ayıp oldu. Şimdi bir çeşit vazgeçmişlik içerisindeyim. Boğazım düğümlü… Ben sevdiğim insanı O’na yaklaştıramayacaksam, aksine uzaklaştıracaksam; varsın varlığım da bir kenarda olsun. Var olmayım o boyutta, yazık oldu be günlük… Çok yazık ettim. İnsan böyle sevmemeli günlük, seviyorum diyorsa eğer benim gibi yapmamalı; kötülük etmemeli… İçimden seveyim en güzeli; madem kötülük edeceğim!

Bir de hastalıklı huylar edindim; endişe, merak, vesvese. Biri gecikse mesela, ya da gelmese… Kafamdan korkunç sebepler uydurdum. “Başına bi iş mi geldi” den tut da “Yanlış bir laf mı ettim acaba yoksa kırdım mı” ya kadar… Ve biraz da umursamamayı öğrendim; umursanmayarak… Sorduklarım cevapsız kaldıkça susmayı da öğrendim günlük. Ve şimdi yeniden susma zamanı… Tekrar pişman olacağım cümleler kurmamayı umarak.

“Yoksa insan (kayıtsız şartsız), her temenni ettiği şeye sahip mi olacaktır?” Necm Suresi 24. Ayet ….Böyle mi olacağını sanıyorum/umuyorum acaba ben, ne yazık bana

Yazar: Tarık Tufan

Gerek Facebook’ta gerek Twitter’da sıkça paylaşılan çarpıcı cümleleri dikkatimi çekti ilk kez Tarık Tufan’ın. Hiç tanımıyordum kendisini, sonrasında twitter takibi ile biraz tanımaya başladım. “Güzel abiler” ve “Güzel ablalar”in özelliklerini yazdığı twitleri çok güzeldi, üstelik fanatik Beşiktaş’lıydı, hüzünlüydü, hele bir de “Eğer bir gün yolunuz üniversiteye düşerse” yazısını okuduktan sonra kesin karar verdim; kitaplarını da okumalıydım. Bu okuduğum ilk Tarık Tufan kitabı oldu. Bir yazarın ilk kez okunan kitabı önemlidir bence, okuma serüveninde devamının gelip gelmeyeceğinin de kararını verdirir ilk kitap. Hayal Meyal benim üzerimde bu açıdan çok olumlu etkiler bıraktı.

Cümleler öyle tanıdık, öyle aşina, öyle akıcı, öyle sadeydi ki, sanki kendi yazdığım bir metni okur gibi okudum. Elime almamla bitirmem arasında geçen zaman çok kısaydı, zaten bitirmeden bırakılmayacak kadar merak uyandırıcı ve abartısız, sade ve kısa; toplam 128 sayfa. Sonbaharda okunası; ve hatta İstanbul’da. Buna rağmen, Niğde’de faranjtin yorgun düşürdüğü bir bünyeyle, bir yağmur ikindisinde, perdeleri sonuna kadar açılmış pencere dibinde, kedi mırıltıları eşliğinde de okumak güzeldi.

Bir kadına aşık olup olmadığına bir türlü karar veremeyen ve kanser teşhisi konmuş bir gencin hatıralarını okuyoruz kitapta. Duygularını kelimelerle ifade etmenin yetersiz kaldığını farkettiği bir anda yazmaya karar veriyor. Gencin ismi geçmiyor kitapta, ama kızın ismi İlknur. babası Remzi hoca; ki sendikacı ve eylemlerde ön sıralarda sol yumruğu havada, annesi Aysel; babasından gizli kandil akşamlarında komşu evlerinde mevlit dinlemekte. Gencin annesi şefkatli, babası sert. İlknur ise çocukluğunda yaşadığı travma sonucunda evlenecek bir eş değil de kendisini koruyacak bir baba şefkati peşinde. İki gencin kendi içlerinde ne  hissettiklerini anlamlandırmalarına fırsat vermeden evlendirilme kararını alan koca bir mahalle dolusu insan. Ve saatçi Nurettin Efendi; dükkanındaki saatlerin hepsi 18:10′da sabit… Kitabın sonu ise beklenmedik, sarsıcı, şaşırtıcı, boğaz düğümlenmelerine sebep olacak cinsten. İçinde bir çok hoş cümle var alıntılamak istediğim, ki üzerimde bıaktığı hüzün etkisinin geçmesi için bir gün beklediğim… Böylesine içine alabiliyorsa bir roman okuyucusunu, bence kesinlikle başarılıdır.

“Gerçeklik ne kadar yalın bir yüzle karşımızda haykırırsa haykırsın, biz yine de kendi beklentilerimizin içten içe fısıldadığı yalanlara kulak kesiliyoruz. Yalanın yayılması nasıl da sinsidir Tanrım. Sizi ne zaman avuçlarına aldığını bilemezsiniz. Kendi yalanlarınızın bile!” (Sf.13)

“Ne kadar garip! Bütün insanlar öleceğini bildiği halde mutlu olmayı becerebiliyorlar. Ama ölüm tarihi ile ilgili bir zaman diliminden söz edildiği anda bir daha o mutluluğu yakalamanın imkanı yok.” (Sf:20)

“Mevsim, yazdan sonbahara dönmek konusunda kararsızlık yaşıyordu ve ağlamamı duyunca ölgün bakışlı bir sonbaharda karar kıldı. Meraklı siyah bulutlar, böylesine hıçkırıklarla kimin ağladığını görmek için şehrin üzerine çullandılar. Dışarıda yağmur yağıyordu. Açık pencereden içeriye kafasını uzatan damlaları izledim bir süre. Az önce sokağı dolduran insan konuşmaları yerini aceleci adımlara bıraktı. (Sf. 31)

“Hayatım boyunca kendimle ilgili olarak uzun açıklamalara girmekten kaçındım. Yani duygularımı bütün açıklığıyla uzun uzun anlatamadım kimseye. Bunu yapmak doğru muydu bilemiyorum ama bu böyle sürdü. İstedim ki bana bu kadar yakın olan insanlar birkaç kelimeyle, birkaç cümleyle, bir bakışla, bir nefes alışımla anlasınlar neler olup bittiğini. Çünkü ben böyle anlayabiliyorum. Eğer sahiden birinin yakınında duruyorsam, bu kadarla da olsa farkına varabiliyorum olup bitenlerin. Yakınlarında olmanın hakkını veriyorum ve bunu onlardan da bekliyorum.” (sf. 62)

“İlknur’un gözlerine sonbahar gelmiş, yapraklar birbiri ardına dökülüyordu ayaklarımın dibine. İki kişi, bordoya çalan bir gökyüzünde alev alev saçılan gözyaşlarında yanıyorduk. Kısık bir ağlayışın iç çekişleri kulakları sağır ediyordu.” (Sf. 67)

“Gitmeyi başaranlar inandırıcı insanlardır. Benim gözümde insan bir kez gidebilmeyi başardıysa söylediklerini de başarabilme gücüne erişmiş demektir.” (Sf.73)

“Sevgili yüzündeki solgunluğu, içinden geçen bir mutsuzluk esintisini, ellerinle fazladan oynayışını, gözünü fazladan kaçırışını, saçlarınla fazladan oynayışını, gözlerini fazladan kırpıştırmalarını bile fark eder. Sevgilinin baktığı bir yüz her şeyi açığa vuran bir aynadır. Âşık olmak bir yüze aşina olmaktır Âşık olmak, bir yüze yansıyan bir hissi en ince ayrıntısına kadar hissedebilmektir.” (Sf. 75)

“Bazen öyle sanıyor ki insan, eskisi gibi olabilir her şey… Olmaz hâlbuki Olmaz. Tüketip de geçtiğimiz onca şey gibi olamaz. Ben sadece denemek istedim Farkındayım olmayacağının Ben hala gözlerini bıraktığım yerde arıyorum” (Sf.82)

“Şimdi ölümün kıyısına gelmişken dua etmeye başlamak bana çok hesaplı geliyor. Kendimi kötü hissediyorum. Sanki ikiyüzlülük gibi anlıyor musunuz?” (Sf.107)

“Elleri üşüyen kadınlar açmamış yaprakları avuçlarının içine alıp bir dilek tutarlar. Avuçlarını açtıklarında çiçek açılırsa dilekleri kabul olmuş demektir. Açmazsa ne yazık ki kabul olmamıştır.” (Sf. 118)

Yazar: İskender Pala

Öncelikle arka kapak yazısıyla başlayalım kitabın tanıtımına;

Biliyorum,

“Biz bu ilden gider olduk,

kalanlara selam olsun,” demişti…

Yine Biliyorum,

“Bizim için hayır dua kılanlara selam olsun.” Demişti…

Ve Sevgili’ye gittiği o geceden sonra adının dilden dile,

Aşkının gönülden gönüle dolaştığını da biliyorum…

Şimdilerde ona kimisi Âşık Yunus, Miskin Yunus…

Derviş Yunus…Varsın onu da desinler.

Ve Türk yurtlarında, onu en çok “Bizim Yunus” diye çağırırlar.

Biliyorum…

Ten fânidir, can ölmez

Çün, gitti geri gelmez

Ölür ise ten ölür

Canlar ölesi değil

Bu bir Yunus romanı. Kapı yayınlarından çıkmış, ilk baskısı 100.000 adet basılmış, 359 sayfadan oluşan bir İskender Pala eseri. 13. yüzyılda anadolunun çalkantılı bağrında, her bakımdan yanan yıkılan bu coğrafyada Yunus’un gelişi ve anadolunun gönül insanları ile yeniden merhale merhale inşa edilişi tarihi bir süreç olgusu içerisinde anlatılıyor kitapta. Yunus’un hikayesini Molla Kasım’ın dilinden okuyoruz.  Molla Kasım ki; kendisini daha ilk sayfalarda tabir-i caiz ise biraz çok bilmiş ve ukala olarak tanımlayan biri. Molla Kasım bir gün Konya’ya seyahati sırasında Sakarya suyu kenarında bir türbe kenarında dinlenmeye karar verir. Dinlenirken de yolda karşılaştığı yarı çıplak bir dervişin eline tutuşturduğu şiir tomarını okumaya karar verir. Bu şiirler el ayası büyüklüğünde kağıtlara arkalı önlü yazılmış şiirlerdir. Okudukça kâh beğenir diğerine geçer, kâh beğenmez/kızar kağıdı ateşe ya da suya  atar. Böylece kuşluk vaktinden ikindiye kadar oturup şiir okur. Elindeki son kağıdı okuduğunda ise dehşete düşer ve secdeye kapanır. Şiirleri gönderen Bizim Yunus’tur ve Molla Kasım’ı hayretlere düşüren şiiri şöyledir;”Ben dervişim diyene / Bir ün edesim gelir // Tanıyuban şimdiden / Varıp yetesim gelir; Sırt kıldan incedir / Kılıçtan keskincedir // Varıp onun üstüne / Evler yapasım gelir // Derviş Yunus bu sözü / Eğri büğrü söyleme // Seni sîgaya çeker / Bir Molla Kasım gelir.”(Sf.5) Molla Kasım o an pişman olur yaklaşık 2000 adet şiiri yakıp suya attığına, bu derviş Yunus benim adımı nerden bildi de yazdı diye düşünerek hayretler içerisinde biraz da kendisini affettirmek için Yunus’u aramaya koyulur. 1 yıl kadar sonra onu Sarıcaköy’de bulur ve Yunus’un hayatını kaleme almak için onu zar zor ikna eder ve hayatını anlattırır.

Yunus ile Molla Kasım karşılaştıklarında sene 1320′dir ve Yunus 80 yaşlarında bir  âmâdır. 63 yaşında gözlerine alaca düştüğünde tedavisini kendisi Abakay isimli dervişten öğrendiği otlar ile yapabilecekken, şöyle söylemiş ve bundan sonra dünyayı dünya gözüyle hiç görmemiştir.”Adı güzel kendi güzel Muhammed’in mübarek gözleri bu dünyayı altmış üç yıl gördü, bize de ziyadesi gerekmez!” (Sf. 8).

Ve Molla Kasım’dan rivayetle okumaya başlarız Yunus’u Yunus yapan hayatı. Kitap içerisindeki bölümlerde sözü bir Yunus alır, bir oğlu İsmail. Kitapta Yunus’un hikayesini baştan sona seneler önce kaybettiği oğlu İsmail’i arayışı ekseninde okuyoruz. Ve eşi Sitare’ye -asıl adı Elif’tir- olan  ve onun vefatıyla bile hiç eksilmeyen aksine beşeri aşktan ilahi aşka dönüşen;  ya da ilahi aşkın beşeri aşkı kapsaması ile devam eden bir aşk hikayesi içerisinde okuyoruz. Önce oğlu İbrahim’i bir Çekikgöz(Moğollar) istilası sırasında yitirir Yunus. Sonra köylerinden ayrılıp başka bir köye göç ederler hayatta kalmış köylüleri ile birlikte. Orada yeni bir hayat kurmaya çalışırlar fakirlikler içerisinde. Gün gelir Sitare’sini de yitirir başka bir istilada. Ve daha da acısı küçük oğlu İsmail’i kaçırırlar ve  senelerce haber alamaz, arar durur.

Oğlunu ararken yolu Aslanlı Hacı Bektaş Dergâhına oradan Tapduk dergâhına düşer. Ve Tabduk Sultan eşiğinde Yunus’un Yunus olma hikayesi başlar. Buradaki görevi dergâha odun taşımaktır Yunus’un; dilinde ‘bilmem’ zikri ile, ta ki benliğinden sıyrılana dek…”Dağdan odun getiriyordum. Herkes ona odun diyordu; iki heceyle, od-un işte, ateş veren şey…Ama ben onun ilk hecesiyle ilgilendim, ateş olan kısmına, gönüllerde aşkı tutuşturan alevli kısmına, ‘od’a talip oldum. Herkes dağa odun için gittiğimi sanıyordu ama ben od için gidiyordum. Gidiyor ve od üzerine kendimle konuşuyor, kendime konuşuyor, içimde onun alevini hissediyor, gönlümü onunla tutuşturuyordum.” (Sf.142)

“Artık bütün dertlere dermanın Allah’a yönelmekte olduğunu biliyordum. Üstelik bu, çok gönül ferahlatıcı bir şeydir. Teslimiyet, insan ruhuna en ziyade yakışan haldir çünkü. Kalpler ancak Allah’ı anmakla sükun bulur, tatmin olurlar.” (Sf. 145)

Kitap sayesinde belki günümüze kadar çok az bildiğimiz Yunus’u biraz da olsun tanımış oldum. Onun sıradan bir şair değil, Hakk yolunda bir ermiş olduğunu anlamış oldum. Günümüzde Mevlana’ya verilen değer kadar ona da değer verilmesi gerektiğini düşünüyorum şimdi. Zira kitapta Yunus’un Mevlana ile karşılaşmasında daha sonradan utandığı sözler karşısında Mevlana’nın söyledikleri çok düşündürücü. Mevlana Yunus ile Konya’da tanışır ve karşılıklı şiir söylerler. Sonra ona Mesnevi hakkındaki düşüncelerini sorar. Yunus da bu soruya cevaben “Uzun demişsiniz efendim! Ben olsam, ‘Et-ü kemik büründüm / Yunus diye göründüm’ derdim olur biterdi!” (Sf. 170)  demiş. Ve dediğine diyeceğine söylediği sözdeki küstahlığa senelerce üzülmüş. Oysa Mevlana bu sözü duyduktan sonra karşılıklı ağlamışlar ve Yunus’un yoldaşı Çelebi Faruk’un kulağına eğilip bir şeyler fısıldamış. Yunus senelerde cesaret edip soramamış bu sözleri Çelebi Faruk’a… Seneler sonra öğrenmiş ki Mevlana o anda şöyle söylemişmiş; “Sufîlik yolunda hangi makama erişmişsem, şu Türkmen kocası Yunus’un ayak izini orada görürüm.” (Sf. 267)

Oğlu İsmail’in köle diye satıldıktan sonra yaşadığı şüpheler, gün gelip Allah inancını yitirip yeniden babası sayesinde bulması  da oldukça etkileyiciydi benim için. “Her gece aynı dua ile uyudum: “Allah’ım, ey Allah’ım!… Varsan, Bir’sen ve beni duyuyorsan ya babamı bana getir ya beni ona gönder!” Yıllar geçti ve Allah beni duymadı. O’na çok öfkeliydim. Hala O’nun var olduğuna inanmak istiyordum ama olup bitenler bunun aksini bana fısıldıyordu.” (Sf. 172)

Kitapta alıntılanacak çok cümle var, beni okurken çok etkisinde bırakan; öyleki rüyalarıma kadar giren nadir kitaplardan biridir. İskender Pala’nın diğer eserleri kada da güzeldr. Okunmasını şiddetle tavsiye ederim.

“Dertli ne ağlayıp gezersin burda

Ağlatırsa Mevlâ’m yine güldürür

Nice âşık kondu göçtü buradan

Ağlatırsa Mevlâ’m yne güldürür”