Bazen bilmemek daha iyidir…

Sen geldin benim deli köşemde durdun

Bulutlar geldi üstünde durdu

Merhametin ta kendisiydi gözlerin

Merhamet saçlarını ıslatan sessiz bir yağmurdu

Bulutlar geldi altında durduk

Konuştun güneşi hatırlıyordum

Gariptin yepyeni bir sesin vardı

Bu ses öyle benim öyle yabancı

Bu ses saçlarımı ıslatan sessiz bir kardı

Dişlerin öpülen çocuk yüzleri

Güneşe açılan küçük aynalar

Sert içkiler keskin kokular dişlerin

İçinden geçilen küçük aynalar

Ve güldün rengarenk yağmurlar yağdı

İnsanı ağlatan yağmurlar yağdı

Yaralı bir ceylan gözleri kadar sıcak

Yaralı bir ceylan kalbi gibi içli bir sesin vardı

Sen geldin benim deli köşemde durdun

Bulutlar geldi üstünde durdu

Merhametin ta kendisiydi gözlerin

SEZAİ KARAKOÇ

(İçimden Mona Rosa’yı alıp buraya koymak gelmedi, çünkü; )

Bu gün o muhteşem şiirin; Mona Rosa’nın kıtalarının ilk harflerinin akrostişi bayanın röportajını okudum. Okumaz olaydım. Bazen gizem daha iyi sanırım. Adam öyle bir şiir yazmış ki, milyonları takmış peşine, devrimciler nasıl Nazım’ı dillerinden hiç düşürmezlerse, muhafazakarlar da Mona Rosa’ya aynı hürmeti gösterirler demişti Tarık Tufan. Öyleydi de, ezbere bilirlerdi, hoş ben pek bilmezdim, zira şiir sevmezdim o yıllar… Mona Rosa okuyabilecekleri bir sevgili hayali kurarlardı… Siyah güller ak güller…

“Ellerin, ellerin ve parmakların

Bir nar çiçeğini eziyor gibi.

Ellerinden belli olur bir kadın,

Denizin dibinde geziyor gibi.

Ellerin, ellerin ve parmakların. “

Bana “ellerin güzel” dediler, “parmakların güzel” diyen de oldu, ama hiç biri bu kıvamda diyemedi.  Deselerdi seneler sonra 80 yaşıma geldiğimde çıkıp bunları söyleyen insan hakkında “takıntılıydı” diyebilir miydim bilemiyorum. O popüler ağızla “elektrik alamadım” der miydim sahi? Hiç sanmıyorum. 80′lik uçarı teyze, sanki izdivaç programına katılmış gibi; elektrik alamamışmış… Mona da kalpsiz çıktı vesselam, keşke hiç çıkmasaydın be kadın ortaya!…

Ve unutulmamalıdır ki; “Kanadı kırık kuş merhamet ister“! O efsane şiir burda.