Karalama Defteri

NUN MASALLARI

Yazar: Nazan Bekiroğlu

Yazarın Dergâh dergisinde farklı zamanlarda yazmış olduğu, kısmen birbirinin devamı niteliğinde olan hikayelerden oluşan bir kitap bu. Başlardaki hikayeleri merakla okudum ama belli bir yerden sonra olaylar karmaşıklaştı, öyle ki; okumak istemedim sanki okudukça içimin karanlık dehlizlerinde hapsolmuş, kapı kilitlerine varana kadar örümcek ağı kaplanmış odalarımı zorladı sanki yazar. Birileri dedim bu okuduklarımı okusalar, en yakınımdaki birileri anlarlar mıydı benim anladıklarımı mesela? Ya da ne anlarlardı ki? Yarım bırakmaya her niyetlenişimde geri dönüp aldım elime, çok değil bazen sadece bir sayfa okuyup saatlerce düşündürdü… Bitince üzerimden bir yük kalktı sanki, ağır bir yük… Yine büyülü cümleler kurmuş Nazan Hanım… Kim bilir belki bir gün biri de Nazan Hanım’ı anlar…Anlatır… Tıpkı Şair Nigar hanımın anlaşılması gibi… Kim bilir?

Alıntılara gelirsek…

“Ben ağlamalıyım ve diyordu, biri bana ne kadar güzel ağlıyorsun, göz yaşların ne kadar güzel demeli. Sonra o birisinin, kendisi ağladığı zaman ona, ne güzel ağlıyorsun ve göz yaşların ne kadar güzel hattat, diyebilecek birisinin kendi zamanında hiç var olamayacağı düşüncesi, korkunç, bütün şimdiye kadar çektiği acıların hepsinden çok daha korkunç bir biçimde kalbini deldi.”

“İçimdeki denizden kaç dalga geçtiğini kim saydı? Bütün kalelerimin neden her defasında böyle savunmasız düştüğünün sebebini kim merak etti? Her çıkışımda kalelerimden, biraz daha nasıl olup da bu kadar küçülebildiğimin nedenini kim anladı? Mutlak olanda var olmak için yaptığım her şey, yazdığım her yazı, var olmak ve toplanmak için attığım her imza biraz daha dağılmama ve küçülmeme yol açtı.”

“Darmadağınık odamın bütün kapılarından, bütün pencerelerinden, bütün aralıklarından; gri, soğuk ve sinsi bir duman içeri yayılıyor. Yapış yapış. Hattat kaç kez hayatı, kaç kez aşkı ve kaç kez ölümü aramak için sefere çıktım. Kaçında geri döndüm. Ben senin ruhunun bütün çağrışımlarına ve tezahürlerine vakıfken, dahası hakkın varken benim üzerimde, bir mukadder meçhulde kesişecekken yollarımız, ne kadar yalnız olduğumu ve ne kadar acı çektiğimi bilmedin bile. Hattat çok yalnızım ve çok acı çekiyorum. Ama neden bu kadar acı çekiyorum.”

“İçimizde hep hüzün filizlendi ve içimizde hep ağlamamaya ilişkin birşeyler vardı. Hep yanlış kalelerin burçlarına bayrak çekmeyi düşledik. Tükenmemek için gerekli olan tılsımı bir türlü bulamadık. Çıktığımız yolculuklar hep yanlıştı ve bunu neden sonra farkettik.”

“Hattat sonsuzluğun belki sadece aramak olduğunun, sadece arandığı zaman var olduğunun farkındayım. Bıkmadan ve usanmadan bütün kapıları çalmakla birgün çok güzel bir şeye dönüşebileceğimizi biliyorum.”

“… günlerce aşkının yapısını çözmeye uğraştı. İçini yakan ve yüreğini sızlatan bütün o ayrıntıların ne olduğunu anlamak istedi. Neden onu görmek ve onun tarafından görülmek istediğinin o çok karanlıklardaki nedenini aydınlatmak. Kendi içinde ilerlemeye çalıştı günlerce, kendi içinde ilerlemesi gereken yolun bu olup olmadığını hesaba katarak.”

“Yüreğini asıl sızlatanın ne olduğunu fark etti. Onu ve onunla birlikte, diye düşündü. Bütün bu acılarım yaşayamadıklarımdan ve yaşatamadıklarımdan ileri geliyor.”

“Vaad ettiği ülkeyi vermeyenlerden olma ki vaad edilen ülkesi verilmeyenlerden olmayasın.”

“Hiçbir azabın anlaşılamamak dahası yanlış anlaşılmak kadar büyük olamayacağını fark etti. Çünkü yanlış anlaşılmak beraberinde yanlış anlamayı da getiriyordu.”

“…yalan değildi aşkın birbirine uymayan iki tanımı olduğu. bu tanımlardan biri sorgusuz sulasiz teslimiyet anlamına gelirken, diğerinin, sorgusuz sualsiz teslimiyetin kurulumu demek olduğu. böylece aşkın mutlak tanımının mümkünler aleminde na-mümkün olduğu…”

“….ayağa kalktı. tepeden tırnağa siyahtı. boşlukta kapladığı hacme bakakaldım. usulca yürüdü.karanlık dükkan üzerime yürüdü. bir dolaba uzandı. esmer bir kelebeğe benzeyen ellerini gördüm. sağ bileğine geçirilmiş gümüş bilekliğin nakışlarını ve lâ’l taşlarını gördüm.bir buhur tanesini avuçlarının arasına aldı. avucunun ortasındaki kına lekesini gördüm. ufalanan buhur tanesini ateşe attı. gül tam bağrından yandı. buhurun, güzel kokusunu salması için ateşe atılması gerektiğini gördüm. ateş kızıl. buhur siyah. duman bir âh kıvrımı. bir duanın ağırlığı. görmediğim ülkeleri, iki denizin tam birleştiği yerde kurulmuş, bol tapınaklı yitik kentleri gördüm. uzaktan deve çıngırakları.konuşan ırmak. ipek yolunun yıkık köprüsü.

buhur yandı. saldı kokusunu.

ben dayandım.”

“meger ask indiği kalbi ihya ediyordu ya, ihya edemezse yok ediyordu. kazasız belasız kurtulmanın imkanı yoktu.”

“kelam yanımı feda etmeyi, ah hal ile yetinmeyi bilebilseydim…”

“kelam hangi perdesinden kopuyordu ki kalbin, sözü taşıyan nefese artık ondan başka isim için izin verilmeyecek olduğunu acıyla fark ettim.
içimden, dol, dedim, bütün boşluklarımı doldur tek başına ne olursun!
bütün boşluklarım ezelden bu yana ne birikmişse onunla doldu. dolsaydı boşluklarıma nur, ne olurdu!…
zayıf yaratılmış kalp, belli ki yasaların da ahlakın da üzerindeydi.”

“aşkın büyüklüğünü terk ettiklerinin çokluğuyla ölçmeyi öğrenmiş olan ben. öyle bir an geliyor ki durdurmak istese bile insan kendi içindeki işleyişlere söz geçiremiyordu. en acısı da parmaklar arasından kayıp giden bu bir avuç suya tanıklıktı. çare yok, aşk onu yaratan tarafından, hikmet işte, mükemmelliği azaltılarak yaratılmıştı.aşkı ve de onu kalbinde taşıyacak olanların tümünü yaratan kuşku yok ki, aşıklar, gerçek aşkın mahiyetini ve kaynağını önünden bulutlar çekilen dolunay gibi farketsinler diye, birbirlerine bitimsiz bir aşkla bağlanmasınlar diye, aşkı bitimli kılmıştı. bitmemesi aşkın, ancak onu yaratanın farkedilmesi anlamına geliyordu.”

“onu, herşeyi terk ederek, herşeyi göze alarak, yaktığım gemilerde ben de yanarak, yıktıklarımın enkazı altında ben de kalarak sevdim. hiçbir şeye akıl yetiremeyen çocukların berrak sevinciyle sevdim.onu, ömrümün bundan sonrasına dair kuş gözü kadar bir ayrıntıyı dahi merak etmeyecek kadar mutlu olarak sevdim. onu, gördüğüm o ile göremediğim o arasındaki uçurumları hesaba katmayarak sevdim.”

İSİMLE ATEŞ ARASINDA

Yazar: Nazan BEKİROĞLU

İlk kez, belki de son kez bir kitabı bitirdiğim gecenin sabahında yeniden ve yine-den başlayıp bitirdiğim yegane eser olacak bu kitap.

Aynı bölümlerde sessiz hıçkırıklarıma şahit olacak belki de ıslanan yapraklar ve emanet bir kitabı göz yaşlarıyla ıslatmanın suçluluğuyla yutkunmama sebep olacak…

Belki de geri vermek istemeyişimden emanetini sahibine, defalarca kazınmak üzere zihne tekrarlanan cümleler olacak ama  hatırımda kalamayacak… Ve unutacağım vehmiyle sarılarak klavyeye, altını çizmeye kalemimin varmadığı emanet kitabımdaki cümleleri aktarma hevesinde olacağım biryerlere… İçimde bir umut, “yenisini alsam da sana, ıslanan yapraklar hatıra kalsa bana” teklifini edeceğim günü iple çekedururken, kimbilir kaç kez daha gezinecek sayfalarda gözlerim. Ve günyüzü görmemiş, insan gözü değmemiş nice virgüllerime, noktalı virgüllerime ve dahi peşpeşe konulmuş üç noktalarıma tek bir nokta koydurmayı başaran yazıcıya vardırmam gereken teşekkürlerimi düşünürken; esas teşekkürü beni o yazıcıyla tanıştıran güzel insanı özlediğimi farkedeceğim.(Semra) Ki esasında yazıcının ta kendisi de bir vesile kılınmışsa esas şükranlarımı sunduğum zata, beni adım adım değil milimetrelerle de yaklaştırmaya… Sevildiğini iliklerine kadar hissedenlere has mutlulukla, varedildiğime(ahseni takvim), sonra yok edildiğime(esfelissafilin) ve sonra yendien var edildiğime olan inançla, yeniden varedilme, farkedilme, affedilme ve dahi kabul edilmenin ayrıcalığını hissederken akan gözyaşlarıyla, kelimelere sığdıramadığım nice duygularla… Hem yazıcıya hem yazdırıcıya duyduğum şükranlarımla…Sadece okunmalı bu kitap, ve düşünülmeli uzun uzun…

*Alıntılar bir başka geceye…Seçebilene aşk oslun…

“Nur doğduğunda. O, annesinin bedeninde korunağı olan karanlıktan çıkıp da ışığa kavuşunca. Önce kulağına hep aynı isim: Hak, Muhammed Mustafa. Sonra karanlıktan çıktığı için ışığa, Nur demiştim adına. O, benim de içimden kopmuştu. Geceler hakkı için ki ona hayat veren bir taraftım ben. Yine de, sadece, bir yanıyla benim olduğu için sevemedim Nur’u. Onu benim bedenimden benim hazzımla alarak kendi bedeninden acıyla koparan kadın, yaşamın en güçlü sırrıyla doluydu. Nur cennetin kokusuydu. En çok bu yüzden sevdim Nur’u.Hıı? Derdi.

Geceler inerdi Nur’la benim üzerimize. Biraz uzağımda, yani hemen yanı başımda oyun yorgunu çocukluğuyla, saçlarının o güzelim masum kir kokusu kucağıma uzanarak uyurdu. İç titremesiyle yoğrulmuş bir şefkatti ona duyduğum sevginin gerçeği. Cennetten gelen bu yüze tutkum, korkuyla beslenirdi. Nur için her şeyden korkardım. En çok da onun korkmasından korkardım. Bir gün. Ormanda kaybolan ve asla bulunamayan yedi yaşında bir çocuğun kendi kaderiyle karşı karşıya geldiği anda duyduğu dehşete benzer bir dehşet duyacağı korkusuyla titrerdim onun üzerine. Cennetin imlâsı belki de bu yüzden cinnete benzerdi. Yûsuf kadar güzeldi ve masumdu. Bu yüzden onun yanında en fazla Yakub olurdum.

Üstten ve alttan dişleri dökülmüş süt masumluğunda bir çocuk ağzının bir babayı gül edebilecek güzelliğinde sorardım ona:

Sin üç dişli, şın ona benzer, Nur hangi-sine benzer, Nur?

Uykunun sularına döküldüğü yerde Nur, derin bir soluk, saçlarının çocuk temizliğinde hep o masum ve muzip kir kokusu olurdu.

Sorardım: Nur uyumus mu?

Uyumus, derdi.

Kuslar rüyalarına uçmus mu?

Uçmus, derdi şın’ın bütün dişlerini dökerek.

Şın’ın disleri dökülmüs mü?

Dökülmüs, derdi.

Nur, kuşlar diyemesin de, kuşların kanadına konup uzaklara gidemesin diye mi, derdim.

Bir şın aşk’ı aşk yapan. Aşk olmasın diye mi babasına Nur şın’ın dişlerini dökmüş, diye sorardım sonunda.

Sesi çıkmazdı.

Nur uyumuş olurdu.

O, sonunu duymazdı sorduklarımın. Ben kendi sorduklarımı cevaplamazdım. Aklımda ne olduğunu bilemediğim noksanlıklarım, sabah olurdu, gözlerimi kırpmazdım. Denizin sesi gelirdi yakınlardan. Deniz ne benim kadar dertli ne benim kadar dayanıklı olurdu. En fazla üç gün, kendi derinliğinde çalkanır durur, sonra durulurdu. Ben durulmazdım.”